Boek 8 Artikel 795 (8:795 BW)

Een hypotheek dekt de hoofdsom, maar een krediet loopt door en er hoopt zich rente op. De vraag hoeveel van die rente onder de zekerheid valt, is voor alle betrokkenen belangrijk: voor de financier omdat het zijn verhaal bepaalt, en voor andere schuldeisers omdat het bepaalt hoeveel er voor hen overblijft.

De omvang van de rentedekking

Draagt de vordering rente, dan strekt de hypotheek mede tot zekerheid voor de renten van de hoofdsom die zijn vervallen gedurende de laatste drie jaren vóór het begin van de uitwinning, en voor de rente die tijdens de uitwinning zelf verschijnt. Oudere rente valt buiten de zekerheid en is dus een gewone, concurrente vordering.

De wet verklaart de algemene bepaling over hypotheekrente in Boek 3 uitdrukkelijk niet van toepassing. Voor binnenschepen geldt dus deze eigen regeling en niet de maatstaf die bij onroerende zaken hoort.

Waarom een begrenzing

Zonder grens zou een financier jarenlang kunnen wachten met uitwinnen terwijl de bevoorrechte vordering blijft groeien, ten koste van andere schuldeisers. De begrenzing tot drie jaren vervallen rente zet daar een rem op en prikkelt de hypotheekhouder om tijdig op te treden.

Voor andere schuldeisers werkt de begrenzing als bescherming: zij weten dat de bevoorrechte rentelast een bekend maximum kent en dat een slapend krediet hun verhaalspositie niet onbeperkt kan uithollen.

Dat de rente over de periode van de uitwinning zelf wel volledig is gedekt, is het spiegelbeeld daarvan. Een executie kost tijd, en die tijd komt niet voor rekening van de financier die de procedure juist in gang heeft gezet.

• Reken bij de waardering van de zekerheid met maximaal drie jaren vervallen rente.
• Uitstel van uitwinning kost dekking; dat is een reden om niet te lang te wachten.

- Rente die tijdens de executie verschijnt, blijft wel gedekt.

In de praktijk

Een bank laat een probleemkrediet lang doorlopen in de hoop dat de schipper zich herstelt. Wanneer zij uiteindelijk uitwint, blijkt de renteachterstand veel groter dan drie jaren. Alleen de rente over de laatste drie jaren en die over de executieperiode deelt mee in de bevoorrechte positie; het meerdere komt achteraan in de rij en levert in de praktijk niets op. Voor kredietbeheerders is dat een concrete reden om achterstanden niet ongelimiteerd te laten oplopen.