Boek 8 Artikel 1154 (8:1154 BW)

Bagage is geen vracht, maar zij wordt wel vervoerd. Om voor bagage niet een compleet eigen stelsel te hoeven schrijven, verklaart dit artikel een aantal bepalingen uit de afdeling over goederenvervoer over de weg ook op het vervoer van bagage van toepassing.

Hoe de schakel werkt

De aangewezen bepalingen gelden onverminderd wat deze afdeling zelf regelt. De eigen bagagebepalingen gaan dus voor, en de geleende artikelen vullen aan waar de afdeling zwijgt. Het gaat onder meer om de regels over aansprakelijkheid voor verlies en beschadiging van vervoerde zaken, om verplichtingen aan de kant van degene die de bagage meegeeft, zoals opgave over de aard en de behandeling van de zaken, de vereiste documenten en de omgang met gevaarlijke zaken, en om de reeks over retentierecht, opslag bij niet-ontvangst en verkoop van niet afgehaalde zaken.

Een verruiming voor het verhaal van de vervoerder

Het artikel doet er iets bij. De rechten die artikel 8:1131 BW aan de vervoerder geeft, en het recht uit de artikelen 8:1133 en 8:1138 BW om zich voor vervoerkosten te laten voldoen uit het in bewaring gestelde bedrag, kunnen hier worden uitgeoefend voor alles wat de wederpartij van de vervoerder of de reiziger aan hem verschuldigd is.

Dat is ruimer dan bij goederenvervoer, waar de band met de betrokken zending vooropstaat. Bij personenvervoer mag de vervoerder achtergebleven bagage dus benutten voor zijn hele vordering op de reiziger of op degene die het vervoer boekte, en niet alleen voor de kosten die met die ene koffer samenhangen.

Partijen mogen afwijken

Het tweede lid geeft partijen de vrijheid om in hun onderlinge verhouding van de zo toepasselijk verklaarde bepalingen af te wijken. Dat is opvallend, want de kernbepalingen van deze afdeling over letsel en bagage zijn juist dwingend. De verklaring is dat het hier om geleende regels gaat die de bescherming van de reiziger als zodanig niet dragen; die bescherming zit in de eigen artikelen van de afdeling en blijft onaangetast.

In de praktijk

Een reiziger laat zijn koffer na afloop van een busreis staan en betaalt bovendien het restant van zijn reissom niet. De vervoerder mag die koffer onder zich houden voor wat de reiziger hem in totaal verschuldigd is, en niet slechts voor de kosten die met de koffer te maken hebben. Haalt niemand hem op, dan bieden de geleende bepalingen over opslag en verkoop een geordende uitweg, met tussenkomst van de rechter. Voor een reisorganisatie die met zo'n vervoerder contracteert is vooral het tweede lid interessant: over deze onderdelen kan zij eigen afspraken maken.