Boek 8 Artikel 421 (8:421 BW)

Wie laadt en stuwt is een belangrijke vraag, want stuwage bepaalt in hoge mate of lading heelhuids aankomt. Dit artikel geeft de hoofdregel voor zeevervoer dat geen bevrachting is: de vervoerder laadt en stuwt de zaken zelf.

Wat stuwen inhoudt

Laden is het aan boord brengen; stuwen is het zo plaatsen en vastzetten dat de lading de reis doorstaat. Daarbij spelen gewichtsverdeling, zekering, ventilatie en scheiding van onverenigbare goederen een rol. Een fout in de stuwage kan het schip in gevaar brengen en de hele lading beschadigen, ook de partijen van andere afzenders.

Waarom de vervoerder dit doet

Bij lijnvervoer heeft de vervoerder het overzicht: hij weet welke lading nog komt, hoe het schip in balans blijft en welke stuwplannen bij dit type schip horen. De afzender ziet alleen zijn eigen partij. Door de plicht bij de vervoerder te leggen, komt de verantwoordelijkheid te liggen bij degene die het geheel kan overzien, en sluit zij aan bij zijn zorgplicht voor de lading.

Anders bij bevrachting

Bij bevrachting geldt deze regel niet. Daar is het gebruikelijk dat partijen zelf afspreken wie laadt, stuwt en lost, en die afspraken bepalen dan de verdeling van kosten en risico's. In de bevrachtingspraktijk zijn daarvoor vaste clausules in omloop. Wie zo'n contract sluit, moet dus juist wél opletten wat hij op dit punt overeenkomt.

In de praktijk

Komt een partij beschadigd aan doordat de lading is gaan schuiven, dan is bij gewoon lijnvervoer de vervoerder degene die de stuwage voor zijn rekening had. Bij een bevrachting hangt het antwoord af van het contract; is daarin bepaald dat de bevrachter laadt en stuwt, dan verschuift het zwaartepunt van de discussie. Voor beide gevallen geldt dat een stuwplan, foto's van de zekering en het laadrapport de belangrijkste stukken zijn om achteraf vast te stellen wat er is misgegaan.