Boek 8 Artikel 1138 (8:1138 BW)

Soms houdt een wegvervoerder zaken onder zich terwijl de vervoerovereenkomst hem niet langer verplicht ze af te leveren. Dat doet zich voor als hij de schade wegens niet-afleveren al heeft vergoed en de zending later opduikt, of als de termijn waarbinnen de rechthebbende zijn goederen kon opeisen ongebruikt is verstreken. Dit artikel zegt wat hij dan met die zaken kan doen.

De verkoopregeling geldt overeenkomstig

Voor deze zaken is artikel 8:1133 BW van overeenkomstige toepassing. Dat betekent dat de vervoerder ze niet zelf te gelde mag maken: hij heeft een machtiging van de rechter nodig, die bepaalt of er wordt verkocht en op welke wijze dat gebeurt. Ook de plicht om de voorgenomen verkoop tijdig aan te kondigen en de regels over de bestemming van de opbrengst gelden hier onverkort.

Een extra post uit de opbrengst

De aanvulling zit in wat de vervoerder uit de opbrengst terugkrijgt. Naast de posten die de verkoopregeling al noemt, moet aan hem worden voldaan wat hij mogelijk heeft betaald wegens zijn aansprakelijkheid voor het niet nakomen van de verplichtingen die de artikelen 8:1095 en 8:1096 BW op hem leggen.

Dat is de sluitsteen van de regeling. De vervoerder die al een schadevergoeding uitkeerde en daarna alsnog met de goederen blijft zitten, zou anders twee keer verliezen: eenmaal het geld en eenmaal de waarde van de zaken. Nu vloeit de opbrengst eerst naar hem terug tot het bedrag dat hij heeft uitgekeerd.

Wat er verder met de opbrengst gebeurt

• Voorop worden de kosten van opslag en verkoop voldaan en, binnen redelijke grenzen, de verder gemaakte kosten.
• Daarna komt wat de vervoerder toekomt, met inbegrip van de hier bedoelde uitgekeerde schadevergoeding.

- Wat dan nog overblijft wordt in de consignatiekas gestort en treedt in de plaats van de zaken zelf.

In de praktijk

Een doos reserveonderdelen is jaren geleden zoekgeraakt en de vervoerder heeft de waarde vergoed. Bij de verhuizing van een depot komt de doos tevoorschijn, maar de termijn waarbinnen de afzender haar kon opeisen is allang verstreken. De vervoerder is dan niet meer tot aflevering verplicht en kan de rechter om verkoop vragen. Uit de opbrengst haalt hij zijn opslagkosten en het bedrag dat hij destijds uitkeerde; blijft er iets over, dan gaat dat naar de consignatiekas. Zo blijft de lading niet in een grijs gebied hangen waarin niemand er nog iets mee mag.