Boek 8 Artikel 1835 (8:1835 BW)

Dit artikel bevat de algemene vervaltermijn voor het luchtvervoer: iedere vordering ter zake van een overeenkomst van luchtvervoer vervalt door verloop van twee jaar. De termijn knoopt aan bij de overeenkomst van luchtvervoer: het gaat om vorderingen 'ter zake van' die overeenkomst.

Drie mogelijke beginmomenten

De wet noemt drie aanknopingspunten, die elk passen bij een ander verloop van de reis. De termijn begint telkens met de dag volgend op het genoemde moment.

• De dag van aankomst van het luchtvaartuig op de plaats van bestemming.
• De dag waarop het toestel daar had moeten aankomen.

- De dag van de onderbreking van het luchtvervoer.

Verval, met alle gevolgen

Ook hier gaat het om verval en niet om verjaring. Het recht zelf verdwijnt, en onderhandelingen of aanmaningen houden de termijn niet tegen. Wie zijn positie wil behouden, moet binnen de twee jaar een vordering instellen, tenzij met de wederpartij na het schadeveroorzakende feit uitdrukkelijk iets anders is afgesproken langs de weg die dit boek daarvoor openlaat.

Naast de protesttermijnen

Deze termijn staat naast de korte protesttermijnen die voor bagage en zaken gelden. Wie op tijd heeft geprotesteerd, is er dus nog niet: hij moet daarna nog binnen twee jaar zijn vordering instellen. Omgekeerd helpt tijdig procederen niet als het protest is verzuimd. Beide horden moeten worden genomen, en zij staan los van elkaar.

In de praktijk

Een verlader klaagt binnen veertien dagen over beschadigde luchtvracht en gaat vervolgens jarenlang in overleg met de maatschappij. Loopt de tweejaarstermijn af zonder dat hij dagvaardt, dan is zijn vordering vervallen, hoe gegrond zijn claim inhoudelijk ook is. In een luchtvrachtdossier spelen dus twee data: die van het protest en die van het verval van de vordering zelf. Onderhandelingen houden de vervaltermijn niet tegen; alleen het tijdig instellen van de vordering of een verlenging op de wijze die de wet toelaat, voorkomt het verval.