- Elke rechtsvordering tot schadevergoeding op grond van afdeling 3 van titel 5, die voortvloeit uit dood of letsel van de reiziger, of uit verlies of beschadiging van de bagage, verjaart na een termijn van twee jaar.
- De verjaringstermijn begint te lopen: a. bij letsel, vanaf de datum van ontscheping van de reiziger; b. bij overlijden tijdens het vervoer, vanaf de datum waarop de reiziger had moeten ontschepen en, in geval van een tijdens het vervoer opgelopen letsel dat de dood van de reiziger na zijn ontscheping tot gevolg heeft, vanaf de datum van het overlijden; de verjaringstermijn mag evenwel niet langer zijn dan 3 jaar te rekenen vanaf de datum van ontscheping; c. bij verlies of beschadiging van bagage, vanaf de ontschepingsdatum of de datum waarop deze had moeten plaatsvinden, waarbij de laatste van die twee data in aanmerking wordt genomen.
- Verlenging of stuiting van de verjaring heeft niet tot gevolg dat een rechtsvordering uit hoofde van afdeling 3 van titel 5 kan worden ingesteld na verloop van een van de volgende termijnen: a. een termijn van vijf jaar te rekenen vanaf de datum van de ontscheping van de reiziger of de datum waarop die had moeten plaatsvinden, waarbij de laatste van die twee data in aanmerking wordt genomen; dan wel, indien eerder b. een termijn van drie jaar te rekenen vanaf de datum waarop de eiser op de hoogte was van het door het incident veroorzaakte letsel, verlies of schade of hiervan redelijkerwijze op de hoogte had moeten zijn.
- Ongeacht de bepalingen van de leden 1, 2 en 3 van dit artikel kan de verjaringstermijn worden verlengd op grond van een verklaring van de vervoerder of een overeenkomst die tussen de partijen wordt gesloten nadat de grond voor een aanspraak is ontstaan. Deze verklaring of overeenkomst wordt schriftelijk opgesteld.
←
Terug 8:1750 · Verjaring bij personenvervoer voor andere vorderingen dan letsel
Verder 8:1751 · Verjaring van vorderingen wegens dood of letsel van een reiziger
→
Boek 8 Artikel 1750a (8:1750a BW)
Verjaring bij dood, letsel en bagage bij personenvervoer over zee
Wettekst
Toelichting
Dit artikel geeft een eigen verjaringsregeling voor het personenvervoer over zee. Zij geldt voor vorderingen tot schadevergoeding die voortvloeien uit dood of letsel van de reiziger en uit verlies of beschadiging van bagage. De termijn bedraagt twee jaar, en het artikel wijst per situatie nauwkeurig aan wanneer die begint.
De startmomenten
Het tweede lid onderscheidt drie gevallen, en dat onderscheid bepaalt in de praktijk of een vordering nog kan worden ingesteld.
- Bij letsel: vanaf de datum waarop de reiziger van boord ging.
- Bij overlijden tijdens het vervoer: vanaf de datum waarop hij van boord had moeten gaan; overlijdt hij later aan onderweg opgelopen letsel, dan vanaf de datum van overlijden, met een bovengrens van drie jaar na de ontscheping.
- Bij bagage: vanaf de ontschepingsdatum of de datum waarop die had moeten plaatsvinden, waarbij de laatste van beide telt.
Absolute bovengrenzen
Het derde lid zorgt ervoor dat een zaak niet eindeloos kan blijven doorlopen. Ook na verlenging of stuiting kan een vordering niet meer worden ingesteld na een termijn van vijf jaar vanaf de ontscheping of de datum waarop die had moeten plaatsvinden, waarbij de laatste van die twee telt. Er geldt bovendien een kortere grens van drie jaar vanaf het moment waarop de eiser wist of redelijkerwijs had moeten weten van het letsel, het verlies of de schade. Van die twee gaat de eerst verstrijkende voor.
Verlenging is mogelijk
Het vierde lid houdt de deur open voor een langere termijn. Die kan worden verlengd door een verklaring van de vervoerder of door een overeenkomst tussen partijen, mits die tot stand komt nadat de grond voor de aanspraak is ontstaan. De wet stelt daarbij één vormeis: de verklaring of overeenkomst moet schriftelijk worden opgesteld. Een mondelinge toezegging biedt dus geen zekerheid.
In de praktijk
Een passagier raakt gewond op een cruise en de afwikkeling sleept jaren voort omdat de behandeling nog loopt. Spreekt hij met de rederij schriftelijk een langere termijn af nadat de grond voor zijn aanspraak is ontstaan, dan staan de bovengrenzen daaraan niet in de weg; hetzelfde geldt voor een schriftelijke verklaring van de vervoerder. Zonder zo'n afspraak of verklaring blijven die grenzen wel gelden, ook wanneer hij stuit. Wie een letseldossier voert, legt de verlenging daarom schriftelijk vast en houdt anders de uiterste data in de agenda.
Redactionele toelichting .
Geen juridisch advies.