Boek 8 Artikel 1159 (8:1159 BW)

Staat eenmaal vast dat de wegvervoerder aansprakelijk is, dan resteert de vraag hoeveel hij moet betalen. Dit artikel geeft daarover twee losse regels: één over de waardering van bagageschade en één over vorderingen die vervoerders onderling instellen.

Bagageschade: waardering naar de omstandigheden

Bij geheel of gedeeltelijk verlies of bij beschadiging van bagage wordt de vordering tot schadevergoeding gewaardeerd naar de omstandigheden. De wet geeft dus geen vaste rekenregel, zoals een bedrag per kilogram of de factuurwaarde. Wat een koffer met gedragen kleding waard is, verschilt nu eenmaal van wat een tas met gereedschap waard is. Bij het bepalen van het bedrag kan onder meer een rol spelen hoe oud de zaken waren, in welke staat zij verkeerden, of zij nog te herstellen zijn en wat het zou kosten vergelijkbare zaken aan te schaffen. Welke factoren de doorslag geven, verschilt per geval; de wet laat daarvoor ruimte.

Dat maakt het bewijs belangrijk. Een inhoudslijst, aankoopbewijzen of foto's kunnen als onderbouwing dienen; zonder enige onderbouwing valt er weinig te waarderen. De begrenzing van artikel 8:1157 BW blijft daarbij gelden.

Vorderingen tussen vervoerders onderling

Het tweede lid ziet op iets heel anders: het geval waarin de ene vervoerder als wederpartij van een andere vervoerder een vordering instelt in verband met letsel of de dood van een reiziger. Op zulke vorderingen zijn de artikelen 107 en 108 die het tweede lid noemt niet van toepassing.

Het gevolg is dat die twee bepalingen buiten toepassing blijven in de afrekening tussen de betrokken vervoersbedrijven onderling. Voor de reiziger zelf en voor zijn nabestaanden verandert dit lid niets: hun aanspraken op de vervoerder met wie zij te maken hadden, staan hier los van.

In de praktijk

Een reiziger raakt bij een busreis zijn koffer kwijt en dient een claim in voor een fors bedrag. De vervoerder betwist de waarde. Er is geen tarieftabel die de knoop doorhakt: gekeken wordt naar wat er redelijkerwijs in zat, naar de ouderdom van de spullen en naar wat de reiziger kan onderbouwen. Ging het om een gecombineerde reis waarbij twee vervoerbedrijven waren betrokken en verhaalt de een het uitgekeerde bedrag op de ander, dan speelt het tweede lid: op die onderlinge afrekening zijn de daarin genoemde bepalingen niet van toepassing. Voor de reiziger blijft het beeld eenvoudig: hij richt zich op de vervoerder met wie hij te maken had, en wat die daarna onderling regelt raakt zijn aanspraak niet.