Boek 8 Artikel 928 (8:928 BW)

Ruimtebevrachting is een vorm van reisbevrachting: er wordt vervoerd op een bepaalde reis, en het bijzondere zit in de vracht, die wordt bepaald naar de inhoud van het schip. Voordat de bevrachter van die ruimte gebruik kan maken, moet het schip wel op de afgesproken plek komen. Artikel 8:928 BW bepaalt wie de kosten en het tijdverlies van die aanloop draagt bij goederenvervoer over de binnenwateren.

De rekening ligt bij de bevrachter

Alle kosten en al het tijdverlet die worden veroorzaakt om het schip op de plek te krijgen waar het ter beschikking moet worden gesteld, komen ten laste van de bevrachter. De formulering is ruim: het gaat niet alleen om havengelden of sluiskosten, maar ook om de tijd die het schip onderweg kwijt is en die het niet aan andere opdrachten kan besteden.

De regel sluit aan bij het feit dat de plek van terbeschikkingstelling in deze vorm van bevrachting met de bevrachter wordt afgesproken. De lasten die het bereiken van die plek meebrengt, legt de wet bij hem, los van de vraag of de plek dichtbij of ver weg ligt.

Een ondergrens voor het tijdverlet

De tweede zin voorkomt discussie over de waarde van verloren tijd. De vergoeding voor tijdverlet bedraagt niet minder dan het overliggeld voor de gebruikte uren. Overliggeld is de vergoeding die de vervoerder toekomt voor uren waarin zijn schip langer dan afgesproken beschikbaar wordt gehouden; de wet gebruikt dat bedrag hier als minimum.

• de gemaakte kosten zelf komen voor rekening van de bevrachter
• voor het tijdverlet geldt het overliggeld als ondergrens

- de wet spreekt van 'niet minder dan', zodat een hogere vergoeding niet is uitgesloten

Wat onder de regel valt

Het artikel ziet op de aanloop naar de plek van terbeschikkingstelling, dus op de fase vóórdat het schip voor de bevrachter klaarligt. Wachten en verhalen op of tussen laad- en losplekken zelf vallen onder de regels over laad- en lostijd en verhalen in de artikelen daarvoor. Wie een aanspraak op grond van dit artikel maakt, moet daarom kunnen aantonen welke kosten en welke uren juist door de aanloop zijn veroorzaakt; een reisverslag met tijdstippen en de facturen van sluis- en havengelden zijn daarvoor het aangewezen bewijs.

In de praktijk

Een bevrachter heeft ruimte gehuurd in een schip en laat dat schip een zijkanaal opvaren naar een fabriekskade. De reis daarheen duurt anderhalve dag en kost sluis- en havengeld. Die dagen en die bedragen zijn voor zijn rekening, en voor de tijd geldt in elk geval het overliggeldtarief als minimum. Wie kosten wil beheersen, spreekt daarom vooraf af waar de ruimte ter beschikking wordt gesteld, of legt een maximum vast voor de aanlooptijd.