Boek 8 Artikel 420 (8:420 BW)

Bevrachtingen laten de haven vaak open. Er wordt afgesproken dat er in een bepaald gebied of binnen een reeks havens wordt geladen of gelost, en de bevrachter mag later kiezen. Dit artikel bepaalt dat de regels voor het aanwijzen van een ligplek ook op die havenkeuze van toepassing zijn.

Dezelfde eisen, een niveau hoger

De schakelbepaling betekent dat de bevrachter ook de haven tijdig moet aanwijzen, dat het om een gebruikelijke en tijdig beschikbare haven moet gaan, en dat het schip daar veilig moet kunnen komen, liggen, laden of lossen en weer kunnen vertrekken. Ook de instaanplicht werkt door: blijkt de haven niet veilig, dan draagt de bevrachter de gevolgen, behalve voor zover de kapitein door de aanwijzing te volgen onredelijk handelde.

Waarom dat nodig is

De keuze van de haven heeft grotere gevolgen dan de keuze van een kade. Zij bepaalt de reisduur, de brandstofkosten, de te verwachten wachttijden en de politieke en nautische risico's. Zou de bevrachter die keuze zonder eisen mogen maken, dan zou hij het schip naar een haven kunnen sturen die de vervrachter nooit zou hebben aanvaard.

Wat de vervrachter dan moet doen

Blijft de aanwijzing uit of zijn meerdere bevrachters het niet eens, dan geldt ook hier dat de vervrachter zelf moet aanwijzen, zonder dat een aanmaning nodig is. Het is voor hem dus geen keuze maar een verplichting. Dat voorkomt dat het schip stil komt te liggen omdat aan de ladingzijde geen besluit wordt genomen.

In de praktijk

Een bevrachter met een keuze uit drie loshavens moet die keuze op tijd doorgeven, zodat het schip zijn route en bunkers kan plannen. Kiest hij een haven waar het schip vanwege een blokkade of onvoldoende diepgang niet veilig kan komen, dan draagt hij de gevolgen. Voor bevrachters is dit een reden om havenkeuzes al bij het sluiten van de bevrachting concreet te bespreken, en om de gekozen haven schriftelijk en tijdig te bevestigen.