Artikel 292 van Boek 3 en de artikelen 60, tweede lid, eerste zin, derde lid en vierde lid, en 299b, derde tot en met vijfde lid, van de Faillissementswet zijn op zeeschepen niet van toepassing.
Boek 8 Artikel 210a (8:210a BW)
Geen voorrang uit retentierecht en enkele faillissementsregels bij zeeschepen
Wettekst
Toelichting
Voor zeeschepen gelden eigen regels over verhaal en voorrang. Dit artikel zorgt ervoor dat een aantal algemene bepalingen daar niet doorheen loopt. Een retentierecht op een zeeschip blijft mogelijk, maar de bepaling uit Boek 3 van het Burgerlijk Wetboek die de retentor voorrang bij verhaal geeft, geldt hier niet; hetzelfde geldt voor enkele bepalingen uit de Faillissementswet.
Retentierecht zonder voorrang
Het retentierecht is de bevoegdheid van een schuldeiser om de afgifte van een zaak op te schorten tot zijn vordering is voldaan. Artikel 3:292 BW verbindt daar in het algemeen een voorrang aan: de retentor kan zijn vordering op de zaak verhalen met voorrang boven allen tegen wie het retentierecht kan worden ingeroepen. Voor zeeschepen is die voorrang uitgeschakeld. Het opschortingsrecht zelf blijft bestaan.
- De voorrang die aan een retentierecht is verbonden, geldt hier niet.
- Enkele bepalingen van de Faillissementswet evenmin.
Verhouding tot voorrechten en hypotheek
Voor zeeschepen kent dit boek een eigen regeling van voorrechten en een eigen rangorde daarvan, naast de scheepshypotheek. Doordat het retentierecht hier geen voorrang geeft, bepalen die regels de volgorde waarin schuldeisers uit de opbrengst van een zeeschip worden voldaan. Een schuldeiser die het schip onder zich heeft, kan zich op grond van zijn retentierecht niet daartussen plaatsen.
Wat een schuldeiser dan wel kan
Wie kosten maakt aan een schip, is niet zonder middelen. Bepaalde vorderingen leveren een wettelijk voorrecht op, bijvoorbeeld kosten die na beslag zijn gemaakt tot behoud van het schip. Daarnaast staat de gewone weg open: zekerheid vooraf bedingen, vooruitbetaling vragen, of beslag leggen. Het schip terughouden tot er is betaald kan ook, maar dat levert geen voorrang op boven de scheepsvoorrechten en de hypotheek.
Gevolgen in faillissement en schuldsanering
Artikel 60 van de Faillissementswet regelt de positie van een retentor in faillissement, en artikel 299b doet iets vergelijkbaars voor de schuldsaneringsregeling. De in dit artikel genoemde onderdelen van die bepalingen gelden niet voor zeeschepen. Daardoor behouden de voorrechten en de hypotheek op een zeeschip hun eigen werking, ook als de reder failliet is of onder de schuldsanering valt.
In de praktijk
Een bergingsbedrijf sleept een gestrand zeeschip binnen en houdt het in zijn haven vast tot de rekening is betaald. Dat mag het: het retentierecht zelf blijft het ter beschikking staan. Wordt het schip uitgewonnen, dan levert dat vasthouden het bedrijf bij de verdeling van de opbrengst echter geen voorrang op. Of zijn vordering bevoorrecht is, hangt af van de regeling van de scheepsvoorrechten zelf. Het bedrijf doet er dus goed aan zijn positie langs die weg te beoordelen en waar mogelijk zekerheid te verlangen voordat het schip vertrekt.