Boek 8 Artikel 30 (8:30 BW)

Retentierecht van de vervoerder op de vervoerde zaken

De vervoerder is gerechtigd afgifte van zaken, die hij in verband met de vervoerovereenkomst onder zich heeft, te weigeren aan ieder, die uit anderen hoofde dan de vervoerovereenkomst recht heeft op aflevering van die zaken, tenzij op de zaken beslag is gelegd en uit de vervolging van dit beslag een verplichting tot afgifte aan de beslaglegger voortvloeit.
De vervoerder kan het recht van retentie uitoefenen op zaken, die hij in verband met de vervoerovereenkomst onder zich heeft, voor hetgeen hem door de ontvanger verschuldigd is of zal worden terzake van het vervoer van die zaken. Hij kan dit recht tevens uitoefenen voor hetgeen bij wijze van rembours op die zaak drukt. Dit retentierecht vervalt zodra aan de vervoerder is betaald het bedrag waarover geen geschil bestaat en voldoende zekerheid is gesteld voor de betaling van die bedragen, waaromtrent wel geschil bestaat of welker hoogte nog niet kan worden vastgesteld. De vervoerder behoeft echter geen zekerheid te aanvaarden voor hetgeen bij wijze van rembours op de zaak drukt.
De in dit artikel aan de vervoerder toegekende rechten komen hem niet toe jegens een derde, indien hij op het tijdstip dat hij de zaak ten vervoer ontving, reden had te twijfelen aan de bevoegdheid van de afzender jegens die derde hem de zaak ten vervoer ter beschikking te stellen.

Toelichting

De vervoerder in het goederenvervoer krijgt in beginsel pas na aflevering betaald. Deze bepaling geeft hem de bevoegdheid de zaken die hij in verband met de vervoerovereenkomst onder zich heeft, vast te houden. Het artikel bevat twee dingen naast elkaar: een weigeringsrecht tegenover buitenstaanders en een echt retentierecht voor zijn vordering.

Weigeren tegenover wie buiten de overeenkomst staat

Het eerste lid richt zich op degene die op een andere grond dan de vervoerovereenkomst afgifte komt vragen, bijvoorbeeld omdat hij eigenaar zegt te zijn. De vervoerder mag dan weigeren en kan de zaken afleveren aan degene die op grond van de vervoerovereenkomst recht op aflevering heeft. Alleen als er beslag ligt en uit de vervolging daarvan een verplichting tot afgifte aan de beslaglegger volgt, moet hij wel meewerken.

Retentie voor zijn vordering

Het tweede lid bevat het eigenlijke retentierecht. De vervoerder houdt de zaken vast voor wat de ontvanger hem ter zake van het vervoer van die zaken verschuldigd is of zal worden. Ook wat als rembours op de zaak drukt, valt eronder: het bedrag dat de vervoerder namens de afzender bij aflevering moet innen.

Het recht ziet op wat de ontvanger verschuldigd is of zal worden.
Ook toekomstige bedragen, zoals kosten die nog moeten worden vastgesteld, kunnen eronder vallen.

- Het rembours valt er afzonderlijk onder.

Hoe het eindigt

Het retentierecht vervalt zodra het onbetwiste bedrag is voldaan en voor het betwiste of nog niet vast te stellen deel voldoende zekerheid is gesteld. De ontvanger kan de zaken dus vrijkrijgen zonder eerst het hele geschil te beslechten. Voor het rembours geldt een uitzondering: daarvoor hoeft de vervoerder geen zekerheid te aanvaarden. Wat als rembours op de zaak drukt, moet dus werkelijk worden betaald voordat de vervoerder de zaken hoeft af te geven.

Bescherming van derden

Het derde lid begrenst beide rechten tegenover een derde. Had de vervoerder op het moment dat hij de zaak ten vervoer ontving reden te twijfelen aan de bevoegdheid van de afzender om de zaak aan hem mee te geven, dan kan hij het weigeringsrecht en het retentierecht niet tegen die derde inroepen. Beslissend is wat de vervoerder bij de ontvangst wist of had moeten betwijfelen, niet wat hij later te weten kwam.

In de praktijk

Een ontvanger betwist een deel van de vrachtnota en wil zijn goederen. Hij betaalt het onbetwiste deel en stelt een bankgarantie voor de rest; de vervoerder moet dan lossen. Wordt de lading geclaimd door een derde die zegt eigenaar te zijn, dan hoeft de vervoerder niet zelf te beslissen wie gelijk heeft: hij mag afgifte aan die derde weigeren, tenzij een beslag hem tot afgifte dwingt.

Redactionele toelichting . Geen juridisch advies.

Wettekst