Boek 8 Artikel 26 (8:26 BW)

De vervoerder ziet meestal alleen de buitenkant van een zending. Wat erin zit, hoe kwetsbaar het is en hoe ermee moet worden omgegaan, weet de afzender. Daarom legt deze bepaling in het goederenvervoer een informatieplicht bij hem: hij moet de vervoerder tijdig alle opgaven doen over de zaken en over hun behandeling die voor de vervoerder van belang zijn.

Wat de afzender moet melden

De maatstaf is dubbel gekleurd. Het gaat om gegevens waarover de afzender beschikt of behoort te beschikken, en waarvan hij weet of behoort te weten dat de vervoerder ze nodig heeft. Onwetendheid die hem valt aan te rekenen helpt hem dus niet. Wie beroepsmatig verzendt, mag geacht worden zijn eigen product te kennen.

• De aard van de lading, zeker bij gevaar, breekbaarheid of bederf.

- De behandeling: temperatuur, stuwage, hijspunten, stapelverbod, tempo van lossen.

Tijdig en gericht

De informatie moet op tijd komen, dat wil zeggen op een moment waarop de vervoerder er zijn keuzes nog op kan afstemmen: het juiste materieel, de juiste route, de juiste bemanning. Een waarschuwing die pas bij aankomst wordt gegeven, is waardeloos. De plicht vervalt voor zover de afzender mag aannemen dat de vervoerder de gegevens al kent. Bij een vaste relatie met steeds dezelfde lading hoeft dus niet elke keer alles te worden herhaald, maar wie daarop vertrouwt neemt wel een risico.

Waarom dit zo zwaar weegt

Verzwegen of onjuiste informatie werkt door in alles: de vervoerder kiest verkeerd materieel, stuwt verkeerd, plant verkeerd. Dat kan leiden tot schade aan de lading zelf, maar ook aan het voertuig, aan andere ladingen en aan mensen. Bij gevaarlijke stoffen komen daar bovendien publiekrechtelijke verplichtingen bij, onder meer uit de Wet vervoer gevaarlijke stoffen, die naast deze civiele plicht blijven gelden.

In de praktijk

Een verlader biedt vaten aan met een vloeistof die bij lage temperatuur uitkristalliseert en meldt dat niet. Onderweg staat de trailer een nacht in de vrieskou en de partij is onbruikbaar. De vervoerder kon dat niet weten en heeft geen verwarmd materieel ingezet. Wie iets bijzonders verstuurt, zet de behandelingsvoorschriften daarom in de opdracht zelf en niet alleen op een sticker op de doos, en bewaart het bewijs dat die informatie vóór het laden is verstrekt.