Artikel 153 Rv: Bewijsovereenkomsten en hun grenzen

Artikel 153 Rv begrenst de vrijheid van partijen om zelf afspraken te maken over bewijs. Zulke bewijsovereenkomsten mogen, maar zij werken niet zodra het gaat om bewijs van feiten die raken aan rechtsgevolgen waarover partijen zelf niets te zeggen hebben. Daarnaast blijven de gronden gelden waarop het Burgerlijk Wetboek een beding buiten toepassing laat.

Wat een bewijsovereenkomst is

Partijen kunnen afspreken dat zij van het wettelijke bewijsrecht afwijken. Denk aan een bouwcontract waarin staat dat meerwerk alleen kan worden bewezen met een door beide partijen getekende opdrachtbon, of aan een koopovereenkomst voor grondstoffen waarin de uitslag van een keuring door een met name genoemd laboratorium tussen partijen als vaststaand geldt.

De harde grens

De grens ligt bij bewijs over feiten waaraan het recht gevolgen verbindt die niet ter vrije bepaling van partijen staan. Gaat het om zo'n gevolg, dan wordt het beding niet toegepast en gelden de gewone bewijsregels.

De weg via het Burgerlijk Wetboek

De slotzin bepaalt dat dit alles onverminderd de gronden geldt waarop een bewijsovereenkomst krachtens het Burgerlijk Wetboek buiten toepassing blijft. Ook een beding dat de grens van dit artikel niet overschrijdt, kan dus op grond van het Burgerlijk Wetboek zonder werking blijven.

Een voorbeeld

Een installatiebedrijf en een woningcorporatie spreken in hun raamovereenkomst af dat storingen alleen kunnen worden aangetoond met de meldingen in een gezamenlijk logboek. Dat is een afspraak die van het wettelijke bewijsrecht afwijkt.

In de praktijk

Wie later met zo'n beding wordt geconfronteerd, staat voor de vraag waar het beding precies over gaat en of het onderwerp ter vrije bepaling van partijen staat.