← Terug 162 · De openlegging van boeken en bescheiden Verder 165 · De plicht om te getuigen en het verschoningsrecht →

Artikel 164 Rechtsvordering (164 Rv)

De partij die zelf als getuige wordt gehoord

Wettekst

  1. Ook partijen kunnen als getuige optreden.
  2. Indien een partij die gehouden is als getuige een verklaring af te leggen, niet ter zitting verschijnt, niet antwoordt op de haar gestelde vragen of weigert haar verklaring te ondertekenen, kan de rechter daaruit de gevolgtrekking maken die hij geraden acht.

Toelichting

Artikel 164 Rv bepaalt dat ook partijen zelf als getuige kunnen optreden. De eiser en de gedaagde staan dus niet buiten de bewijslevering: zij kunnen worden gehoord over wat zij zelf hebben waargenomen. Het tweede lid verbindt daaraan een sanctie voor wie zich onttrekt: verschijnt de partij niet, geeft zij geen antwoord of weigert zij haar verklaring te ondertekenen, dan mag daaruit de conclusie worden getrokken die passend lijkt.

De partijverklaring als bewijsmiddel

Eerder kende de wet een bijzondere beperking voor de bewijskracht van wat een partij als getuige in haar eigen voordeel verklaarde. Die beperking staat niet meer in de wet. In de huidige tekst noemt het eerste lid de partij zonder voorbehoud als mogelijke getuige, en voor haar verklaring geldt de vrije waardering van artikel 152 Rv. Vaak is zij ook onmisbaar: bij een gesprek onder vier ogen zijn de partijen zelf de enigen die kunnen vertellen wat er is gezegd.

Dat betekent niet dat zo'n verklaring even zwaar weegt als die van een onafhankelijke buitenstaander. Een partij heeft een belang bij de uitkomst, en dat wordt bij de waardering meegewogen. Een verklaring die op onderdelen wordt bevestigd door stukken of door andere getuigen, wint daardoor sterk aan kracht.

De partijgetuige is een gewone getuige

Wordt u als partij gehoord, dan gelden voor u dezelfde regels als voor ieder ander. U verklaart alleen over wat u uit eigen waarneming weet, zoals artikel 163 Rv voorschrijft, u legt de eed of belofte af, en u tekent na afloop de opgenomen verklaring. Dat het uw eigen zaak is, verandert daar niets aan; het maakt het alleen ongemakkelijker.

Als u zich onttrekt

Het tweede lid noemt drie vormen van onttrekking: niet op de zitting verschijnen, niet antwoorden op de gestelde vragen, en weigeren de verklaring te ondertekenen. De sanctie is telkens dezelfde en die is open geformuleerd: er mag de gevolgtrekking uit worden gemaakt die geraden wordt geacht.

In de praktijk betekent dat meestal dat het punt waarover u had moeten verklaren, in het nadeel van uw eigen standpunt wordt uitgelegd. Er komt geen dwangsom en geen boete aan te pas; het gevolg zit in de uitkomst van de zaak zelf, en dat kan aanzienlijk zwaarder wegen.

Een voorbeeld

Een ondernemer stelt dat zijn afnemer telefonisch akkoord ging met een prijsverhoging. De afnemer betwist dat. Bij het getuigenverhoor verschijnt de afnemer niet en hij laat ook niets weten. Dat is niet zonder gevolgen: de rechter kan aan het wegblijven de gevolgtrekking verbinden die hij geraden acht, en die kan bij de beoordeling van het bewijs in het nadeel van de afnemer uitvallen.

In de praktijk

Bent u opgeroepen om als partij te getuigen, ga dan, ook als u het spannend vindt. Bereid u voor door de stukken en de tijdlijn door te nemen, maar leer geen tekst uit uw hoofd: op een verhoor wordt doorgevraagd, en een ingestudeerd verhaal valt daarbij snel door de mand.

Lees de opgenomen verklaring voor het tekenen rustig na. Staat er iets onjuist of onvolledig in, zeg dat dan meteen en laat het corrigeren. Weigeren te tekenen is geen goede uitweg, want juist die weigering kan tegen u worden gebruikt.

Redactionele toelichting . Geen juridisch advies.

Relevante jurisprudentie

Deze uitspraken bepalen hoe dit artikel wordt toegepast.

  1. Beperkte bewijskracht alleen bij eigen bewijslast

    Hoge Raad · 2008-04-04 · ECLI:NL:HR:2008:BC1844

    De verklaring van de directeur-grootaandeelhouder van een procespartij werd door het hof als partijgetuigenverklaring met beperkte bewijskracht aangemerkt. Voor het geschilpunt waarvoor die partij zelf de bewijslast droeg, acht de Hoge Raad dat juist: art. 164 lid 2 Rv was daarop van toepassing. Voor een ander geschilpunt moest de bewijsopdracht echter worden begrepen als het leveren van tegenbewijs tegen een vermoeden, omdat de bewijslast daar volgens de hoofdregel van art. 150 Rv op de wederpartij rustte. Het onderscheid bepaalt of de beperking van art. 164 lid 2 Rv geldt.

  2. Partijgetuige bij tegenbewijs: geen beperking

    Hoge Raad · 2009-01-30 · ECLI:NL:HR:2009:BG5053

    Een werkgever vorderde terugbetaling van een lening; het hof paste op de getuigenverklaring van de werknemer de beperkte bewijskracht van art. 164 lid 2 Rv toe. De Hoge Raad oordeelt dat die bepaling niet van toepassing is op de getuigenverklaring van de partij op wie niet de bewijslast rust ten aanzien van het feit waartegen zij tegenbewijs levert. Had het hof de bewijsopdracht als tegenbewijs opgevat, dan heeft het art. 164 lid 2 Rv ten onrechte toegepast.

  3. Op welk moment is iemand partijgetuige?

    Hoge Raad · 2011-03-25 · ECLI:NL:HR:2011:BO5804

    Een persoon was als getuige gehoord toen hij nog partij was, maar had die hoedanigheid in hoger beroep verloren; de vraag was of zijn verklaring de beperkte bewijskracht van art. 164 lid 2 Rv behield. De Hoge Raad houdt vast aan het peilmoment: beslissend is het tijdstip waarop de getuige is gehoord. Dat de hoedanigheid later wegvalt kan voldoende processueel belang geven om hem opnieuw te laten horen, maar dat belang is niet zonder meer aanwezig — met name niet als het aanbod er slechts op neerkomt dat de getuige zijn verklaring herhaalt en de rechter ervan uitgaat dat de beperking niet langer geldt.

Uitspraken via rechtspraak.nl. De samenvattingen zijn van de redactie.

← Terug 162 · De openlegging van boeken en bescheiden Verder 165 · De plicht om te getuigen en het verschoningsrecht →