← Terug 334 · Berusting in het vonnis Verder 337 · Hoger beroep tegen een tussenvonnis →

Artikel 335 Rechtsvordering (335 Rv)

Hoger beroep na een verstekvonnis

Wettekst

  1. Van veroordeelingen bij verstek valt geen hooger beroep, doch indien de oorspronkelijke eischer van het vonnis in hooger beroep komt, zal de gedaagde alle zijne verdedigingen insgelijks in het hooger beroep kunnen doen gelden, zelfs bij wege van incidenteel beroep, zonder van het middel van verzet in eersten aanleg meer te kunnen gebruik maken.
  2. In afwijking van het eerste lid kan de gedaagde die niet is verschenen of het griffierecht niet tijdig heeft voldaan van een vonnis als bedoeld in artikel 140, derde lid, in hoger beroep komen, mits hij vooraf bij voorraad, tegen het stellen van zekerheid, aan het vonnis voldoet, zelfs wanneer dat vonnis niet uitvoerbaar bij voorraad was verklaard.

Toelichting

Wie bij verstek is veroordeeld, heeft een eigen rechtsmiddel: verzet bij dezelfde rechter. Artikel 335 Rv sluit voor hem het hoger beroep uit. Maar de bepaling regelt ook wat er gebeurt als de oorspronkelijke eiser zelf naar het gerechtshof stapt, bijvoorbeeld omdat hij minder toegewezen kreeg dan hij vorderde. Dan wordt de niet verschenen gedaagde alsnog in het hoger beroep betrokken, en verliest hij zijn recht op verzet.

Verstek betekent verzet, geen appel

Verstek wordt verleend tegen de gedaagde die niet in de procedure verschijnt of het griffierecht niet op tijd voldoet. Krijgt hij daarna een veroordeling, dan is de weg terug het verzet: hij komt alsnog in dezelfde instantie en de zaak wordt daar overgedaan. Het eerste lid sluit hoger beroep voor hem uit.

Als de eiser in hoger beroep gaat

Stelt de oorspronkelijke eiser hoger beroep in, dan verandert het beeld. De gedaagde kan in dat hoger beroep al zijn verweren alsnog naar voren brengen, ook via een incidenteel beroep waarmee hij zelf klaagt over onderdelen van het vonnis. De keerzijde staat er meteen bij: hij kan dan geen verzet meer instellen in de eerste aanleg. Het geschil verhuist in zijn geheel naar het hof.

Eén weg voor hetzelfde vonnis

Het gevolg van deze regeling is dat er over één verstekvonnis niet tegelijk een verzet bij de eerste rechter en een hoger beroep bij het hof loopt. De wet kiest voor het hoger beroep dat al is ingesteld, en geeft de gedaagde daar de ruimte om al zijn verdedigingen te voeren.

De uitzondering van het tweede lid

Er is één geval waarin de niet verschenen gedaagde wél zelf in hoger beroep kan. Dat betreft het vonnis dat artikel 140 Rv, derde lid, bedoelt: de zaak met meer gedaagden waarin één vonnis wordt gewezen dat als een vonnis op tegenspraak geldt. Omdat verzet dan niet openstaat, zou hij anders zonder rechtsmiddel zitten. De wettekst stelt daarbij een voorwaarde: hij moet vooraf bij voorraad aan het vonnis voldoen, tegen het stellen van zekerheid, en dat zelfs als het vonnis niet uitvoerbaar bij voorraad was verklaard.

Een voorbeeld. Twee huurders worden samen gedagvaard; één verschijnt, de ander niet. Er komt één vonnis dat voor beiden als op tegenspraak geldt. De huurder die wegbleef, kan daartegen in hoger beroep. De wet verlangt dat hij eerst aan het vonnis voldoet, tegen het stellen van zekerheid.

In de praktijk

Krijgt u een verstekvonnis, zoek dan meteen uit welk rechtsmiddel voor u openstaat en binnen welke termijn; verzet en hoger beroep kennen verschillende regels. Hoort u dat de wederpartij hoger beroep heeft ingesteld, laat dat dan niet lopen: dat is voor u het moment om uw verweer te voeren, en het is dan ook het enige moment dat u nog heeft.

Redactionele toelichting . Geen juridisch advies.

Relevante jurisprudentie

Deze uitspraken bepalen hoe dit artikel wordt toegepast.

  1. Het beginsel van artikel 350 Rv als maatstaf

    Hoge Raad · 2006-06-16 · ECLI:NL:HR:2006:AV2644

    Een niet verschenen medegedaagde werd niet-ontvankelijk verklaard omdat hij niet vooraf aan het vonnis had voldaan, zoals artikel 335 lid 2 Rv eist. De Hoge Raad noemt die eis een reële belemmering voor het hoger beroep en een inbreuk op het beginsel dat hoger beroep de tenuitvoerlegging schorst. Daarom past de rechter de bepaling niet uit zichzelf toe: de oorspronkelijke eiser die er een beroep op doet moet stellen en zo nodig aannemelijk maken dat hij daarbij voldoende belang heeft, en de appellant moet zich daarover kunnen uitlaten.

Uitspraken via rechtspraak.nl. De samenvattingen zijn van de redactie.

← Terug 334 · Berusting in het vonnis Verder 337 · Hoger beroep tegen een tussenvonnis →