- Een dwangsom verjaart door verloop van zes maanden na de dag waarop zij verbeurd is.
- De verjaring wordt geschorst door faillissement, toepassing van de schuldsaneringsregeling natuurlijke personen en ieder ander wettelijk beletsel voor tenuitvoerlegging van de dwangsom.
- De verjaring wordt ook geschorst zolang degene die de veroordeling verkreeg met het verbeuren van de dwangsom redelijkerwijze niet bekend kon zijn.
←
Terug 611f · De dwangsom na het overlijden van de veroordeelde
Verder 611h · De dwangsom telt niet mee voor bevoegdheid en appel
→
Artikel 611g Rechtsvordering (611g Rv)
De verjaring van een verbeurde dwangsom
Wettekst
Toelichting
Artikel 611g Rv geeft de vordering tot betaling van een verbeurde dwangsom een verjaringstermijn van zes maanden, gerekend vanaf de dag waarop zij is verbeurd. Dat is korter dan de termijnen die het Burgerlijk Wetboek voor gewone vorderingen kent. Er staan wel twee schorsingsgronden tegenover.
Het begin van de termijn
De termijn begint te lopen op de dag waarop de dwangsom is verbeurd. Is de dwangsom vastgesteld als een bedrag ineens, dan is er één moment van verbeuren en dus één termijn. Is zij vastgesteld per tijdseenheid of per overtreding, dan wordt zij telkens opnieuw verbeurd, en de wet verbindt de termijn aan de dag van elk afzonderlijk verbeuren. Bij een langer lopende overtreding verjaren de bedragen daardoor niet allemaal tegelijk, maar in de volgorde waarin zij zijn verbeurd.
Wanneer de verjaring stilstaat
- Een wettelijk beletsel voor de tenuitvoerlegging. De wet noemt uitdrukkelijk het faillissement en de schuldsaneringsregeling voor natuurlijke personen, maar de bepaling is ruimer: ieder ander wettelijk beletsel voor de tenuitvoerlegging van de dwangsom schorst de verjaring eveneens.
- Onbekendheid met het verbeuren. Kon degene die de veroordeling verkreeg redelijkerwijs niet bekend zijn met het verbeuren van de dwangsom, dan is de verjaring zolang geschorst.
Stuiten en bewaken
Naast schorsing bestaat de gewone mogelijkheid de verjaring te stuiten, zoals het Burgerlijk Wetboek dat voor vorderingen regelt. Innen kan de schuldeiser op grond van artikel 611c Rv doen met de uitspraak zelf als titel; een aparte procedure over de hoogte is daarvoor niet nodig.
In de praktijk
Voor de partij die dwangsommen wil innen, is het van belang per dag of per overtreding bij te houden wat er is verbeurd en binnen zes maanden na elk verbeuren te handelen of de verjaring te stuiten.
Voor de veroordeelde kan de verjaring een verweer opleveren tegen een claim die pas laat op tafel komt. Wordt er beslag gelegd voor oude dwangsommen, dan is van belang wanneer die zijn verbeurd en of daar al zes maanden overheen zijn gegaan. Meent hij dat er ten onrechte wordt geïnd, dan kan hij dat aan de rechter voorleggen; voor spoedgevallen staat het kort geding open.
Redactionele toelichting .
Geen juridisch advies.
Relevante jurisprudentie
Deze uitspraken bepalen hoe dit artikel wordt toegepast.
-
Zes maanden, en geen twintig jaar
Een schuldeiser vorderde betaling van verbeurde dwangsommen; de schuldenaar beriep zich op verjaring na zes maanden. Het hof had geoordeeld dat door het instellen van hoger beroep tegen de dwangsomveroordeling de lange verjaringstermijn voor tenuitvoerlegging van rechterlijke uitspraken gold. De Hoge Raad vernietigt dat: de aanspraak op verbeurde dwangsommen is een zelfstandige vordering met een eigen, korte verjaring van zes maanden die loopt vanaf het verbeuren. De lange termijn uit het Burgerlijk Wetboek geldt daarvoor niet.
-
Schorsing van de executie stuit de klok
De vraag was of een schorsing van de executie door de voorzieningenrechter een wettelijk beletsel oplevert dat de korte verjaring van verbeurde dwangsommen tegenhoudt. De Hoge Raad antwoordt bevestigend: omdat dit artikel de voorzieningenrechter uitdrukkelijk de bevoegdheid geeft de executie desgevorderd te schorsen voor een bepaalde tijd of totdat op het geschil is beslist, vloeit het beletsel rechtstreeks uit de wet voort. Zolang de schorsing duurt, loopt de verjaringstermijn voor de dwangsommen dus niet.
-
Stuiting van de korte dwangsomverjaring
Het hof had aangenomen dat op verbeurde dwangsommen de lange verjaringstermijn van twintig jaar van toepassing was. De Hoge Raad herhaalt dat voor de vordering tot betaling van verbeurde dwangsommen de korte termijn van zes maanden geldt. Die verjaring kan wel worden gestuit door een eis van de schuldeiser, bijvoorbeeld een vordering tot betaling van de verbeurde bedragen; wordt die toegewezen, dan geldt voor de tenuitvoerlegging van die nieuwe uitspraak weer de lange termijn. Een executiegeschil dat de schuldenaar zelf begint, moet daarvan worden onderscheiden.
Uitspraken via rechtspraak.nl. De samenvattingen zijn van de redactie.