Artikel 1019i Rechtsvordering (1019i Rv)

De termijn om na een voorlopige voorziening de bodemzaak te beginnen

Bij het treffen van een voorlopige voorziening bepaalt de voorzieningenrechter een redelijke termijn voor het instellen van de eis in de hoofdzaak. De voorlopige voorziening verliest haar kracht wanneer een eis in de hoofdzaak niet binnen die termijn is ingesteld en de gedaagde een daartoe strekkende verklaring bij de griffie indient. Is de verklaring ingediend na het verstrijken van de gestelde termijn, dan verliest de voorlopige voorziening haar kracht met de indiening van de verklaring.
Heeft de voorzieningenrechter geen termijn als bedoeld in het eerste lid gesteld, dan verliest de voorlopige voorziening haar werking door een verklaring als bedoeld in het eerste lid, wanneer na ten minste 31 dagen, waarvan ten minste 20 werkdagen, geen eis in de hoofdzaak is ingesteld.
Bij een verklaring als bedoeld in het eerste lid wordt een afschrift overgelegd van het vonnis. Is daartegen een rechtsmiddel ingesteld, dan wordt dit in de verklaring vermeld. De gedaagde zendt zo spoedig mogelijk een afschrift van zijn verklaring aan de eiser.

Toelichting

Een voorlopige voorziening is bedoeld om te overbruggen, niet om een eindoordeel te vervangen. Wie een verbod of een maatregel heeft gekregen, moet de zaak daarom ook echt aan de bodemrechter voorleggen. Dit artikel geeft de wederpartij een handvat om dat af te dwingen: gebeurt het niet op tijd, dan kan hij de voorziening laten vervallen.

De termijn die de voorzieningenrechter stelt

Wie de voorziening krijgt, hoort er meteen bij welke redelijke termijn hij van de voorzieningenrechter heeft om de bodemzaak aanhangig te maken. Hoe lang die termijn is, hangt af van de zaak; de wet schrijft geen vaste duur voor. Wordt binnen die termijn geen bodemzaak aanhangig gemaakt, dan verliest de voorziening haar kracht zodra de gedaagde daartoe een verklaring bij de griffie indient.

Belangrijk detail: het verval gaat niet vanzelf. Er is een verklaring voor nodig. Wordt die pas na afloop van de termijn ingediend, dan vervalt de voorziening op het moment van indiening — niet met terugwerkende kracht.

Als er geen termijn is gesteld

Heeft de voorzieningenrechter verzuimd een termijn te bepalen, dan geldt een wettelijke ondergrens. De voorziening verliest haar werking door zo'n verklaring wanneer er na ten minste 31 dagen, waarvan ten minste 20 werkdagen, nog geen eis in de hoofdzaak is ingesteld. Met die dubbele maat wordt voorkomen dat een reeks feestdagen de eiser onredelijk weinig tijd geeft.

Wat de verklaring moet bevatten

Bij de verklaring wordt een afschrift van het vonnis overgelegd waarin de voorziening is gegeven. Is daartegen een rechtsmiddel ingesteld, bijvoorbeeld hoger beroep, dan moet dat in de verklaring worden vermeld. De gedaagde stuurt zo snel mogelijk een afschrift van zijn verklaring aan de eiser, zodat die weet dat de voorziening is komen te vervallen.

Een voorbeeld

Een fabrikant krijgt in kort geding een verbod tegen een concurrent, met een termijn om de bodemzaak te starten. Hij laat het daarbij, want het verbod werkt en zijn concurrent is uit de markt. De concurrent dient na afloop van de termijn een verklaring bij de griffie in, met het vonnis erbij. Vanaf dat moment is het verbod van tafel en mag hij zijn product weer verkopen.

In de praktijk

Voor de eiser is dit een agendapunt van de eerste orde. Een gewonnen kort geding is geen eindpunt: zonder tijdige bodemzaak kan het resultaat verdampen. Reken bij het plannen ook met de tijd die een dagvaarding en betekening kosten.

Voor de gedaagde is het een concreet middel om van een verbod af te komen zonder een nieuwe inhoudelijke procedure. Controleer of de termijn echt is verstreken, dien de verklaring met het vonnis in bij de griffie en stuur meteen een afschrift naar de eiser.

Redactionele toelichting . Geen juridisch advies.

Wettekst