Artikel 210 Rv: De oproeping in vrijwaring door de gedaagde of de eiser

Wie wordt aangesproken, kan op zijn beurt iemand anders aansprakelijk houden voor de gevolgen. Een aannemer die schade moet vergoeden, wil dat verhalen op zijn onderaannemer; een verkoper die wordt aangesproken, wijst naar zijn eigen leverancier. Artikel 210 Rv maakt het mogelijk om die ander in dezelfde procedure te betrekken. Dat heet oproeping in vrijwaring: naast de hoofdzaak loopt dan een vrijwaringszaak tegen degene die de wet de waarborg noemt.

Het moment voor de gedaagde

Voor de gedaagde is de timing scherp. Heeft hij de oproeping niet al gedaan vóór de dag waarop de hoofdzaak moet dienen, dan neemt hij zijn conclusie tot oproeping in vrijwaring vóór alle weren, op de roldatum die voor het antwoord is bepaald. Vóór alle weren betekent: voordat hij inhoudelijk verweer voert. Wie eerst antwoordt op de vordering en pas daarna aan vrijwaring denkt, is te laat. De conclusie moet met redenen omkleed zijn: u legt uit waarom die ander uw schade zou moeten dragen.

Het moment voor de eiser

Ook de eiser kan gronden hebben om iemand in vrijwaring te roepen, bijvoorbeeld met het oog op een tegenvordering. Hij neemt zijn gemotiveerde conclusie uiterlijk op de roldatum die op zijn verzoek is bepaald bij de verschijning van partijen ter zitting. Komt zo'n verschijning van partijen er niet, dan geldt de datum die voor de conclusie van repliek is bepaald als uiterste moment.

Wat er gebeurt bij toewijzing

Wijst de rechter de vordering toe, dan bepaalt hij de dag waarop zowel de hoofdzaak als de vrijwaringszaak weer op de rol komen. Zo lopen beide zaken vanaf dat moment naast elkaar.

• Kantonzaken. Betreft de vrijwaringszaak een vordering die ongeacht het bedrag of de waarde bij de kantonrechter thuishoort, dan verwijst de rechter zo nodig beide zaken daarheen, volgens de gewone regels over verwijzing.
• Geen betekening van het vonnis. Het vonnis waarbij de dagvaarding in vrijwaring is toegestaan, hoeft niet aan de waarborg te worden betekend.

- Wel in de dagvaarding. De dagvaarding in vrijwaring moet de beslissing uit dat vonnis bevatten, en bij die dagvaarding moet een afschrift van de dagvaarding in de hoofdzaak worden betekend. De waarborg weet zo precies waarvoor hij wordt aangesproken en wat er in de hoofdzaak speelt.

Wat er gebeurt bij afwijzing

Wijst de rechter de vordering af, dan bepaalt hij in diezelfde beslissing de dag waarop de zaak weer op de rol komt, of hij beveelt een verschijning van partijen ter zitting. De hoofdzaak loopt dus gewoon door, alleen zonder de derde erbij. U kunt die derde daarna nog steeds in een aparte procedure aanspreken; dat is alleen minder efficiënt.

Een voorbeeld

Een garagehouder wordt gedagvaard door een klant wegens een mislukte reparatie. De oorzaak ligt volgens hem bij een ondeugdelijk onderdeel van zijn leverancier. Op de roldatum voor het antwoord neemt hij, vóór alle weren, een gemotiveerde conclusie om die leverancier in vrijwaring te mogen oproepen. De rechter staat dat toe; de garagehouder laat de leverancier dagvaarden met een afschrift van de dagvaarding in de hoofdzaak erbij.

In de praktijk

Denk bij ontvangst van een dagvaarding meteen na over de vraag of iemand anders uw schade moet dragen. Het is een van de eerste dingen die uw advocaat moet weten, want het moment om te handelen ligt aan het begin van de procedure. Het voordeel van vrijwaring is groot: één rechter beoordeelt beide verhoudingen op basis van hetzelfde feitenmateriaal, waardoor de kans op uitkomsten die niet met elkaar te rijmen zijn flink kleiner wordt. Uitgesloten is dat niet. Zijn beide zaken niet tegelijk klaar voor vonnis, dan kan de hoofdzaak op vordering van de oorspronkelijke eiser of gedaagde apart worden afgedaan (artikel 215 Rv), en dan kunt u alsnog met twee uiteenlopende uitspraken blijven zitten.