Artikel 34 Rechtsvordering (34 Rv)

Gaat een zaak verder bij een ander gerecht, na verwijzing of na het instellen van een rechtsmiddel, dan begint die rechter met een leeg dossier. Hij heeft niet automatisch toegang tot wat er in de vorige instantie is gewisseld. Dit artikel legt daarom op de partij die de zaak voortzet — de aanlegger — de plicht om de stukken aan te leveren. Doet zij dat niet, dan moet de rechter oordelen zonder te weten wat er eerder is gebeurd.

Wat moet worden overgelegd

• De uitspraak. Een afschrift van het vonnis, het arrest of de beschikking waarbij de zaak is verwezen of waartegen het rechtsmiddel is gericht, in de vorm die de wet daarvoor voorschrijft.

- De overige stukken. Afschriften van alle andere stukken die op de procedure betrekking hebben: de dagvaarding of het verzoekschrift, de conclusies, de producties, de processen-verbaal.

Wanneer

Het tweede lid geeft de rechter de ruimte nadere aanwijzingen te geven over het tijdstip van overlegging. In de praktijk staat dat vaak in het procesreglement van het betrokken gerecht, met termijnen die aansluiten op de rolzitting. Wie te laat is met het dossier, loopt het risico dat de zaak wordt aangehouden of dat stukken niet worden meegenomen, met alle gevolgen voor de eigen positie.

De rol van de griffier

Naast de plicht van de aanlegger regelt het derde lid een route tussen de gerechten onderling. De griffier van het gerecht waar de zaak aanhangig was, stuurt op verzoek van zijn collega afschriften van de stukken naar het gerecht waar de zaak verdergaat. Wordt daarom gevraagd, dan gaan de stukken in origineel. Die weg neemt de verplichting van de aanlegger niet weg; zij is een aanvulling waarmee ontbrekende of onleesbare stukken kunnen worden opgehaald.

Waarom het compleet moet zijn

In hoger beroep wordt de zaak binnen de grenzen van het beroep opnieuw beoordeeld. Het hof kijkt daarbij naar het volledige debat uit de eerste aanleg, ook naar verweren die de eerste rechter niet toekwam te behandelen. Ontbreken er stukken, dan kan het hof stellingen missen die voor de uitkomst beslissend zijn. Een onvolledig dossier is daarmee een zelfstandig risico, los van de kwaliteit van de argumenten.

Een voorbeeld maakt het risico zichtbaar. Een gedaagde die in eerste aanleg is veroordeeld, stelt hoger beroep in. Hij legt het vonnis over, maar vergeet de conclusie van antwoord met de bijlagen waarin zijn belangrijkste verweer stond. Het hof beoordeelt dan een zaak waarin dat verweer niet zichtbaar is. Toch is zo'n verzuim in beginsel te herstellen: dit artikel verbindt er geen verval aan, de rechter bepaalt zelf op welk moment de stukken worden ingediend, en wat ontbreekt kan langs de griffie alsnog worden opgevraagd. Onnodig blijft het wel, want het kost tijd en aandacht die naar de inhoud hadden moeten gaan.

In de praktijk

Stel het procesdossier samen als een geordend geheel, met een inhoudsopgave en doorlopende nummering, en controleer of elke productie waarnaar u verwijst er ook echt in zit. Vraag zo nodig via de griffie de originele stukken op als u zelf niet over alles beschikt.

Bent u de wederpartij, controleer dan of het overgelegde dossier volledig is. Ontbreekt er iets wat voor u gunstig is, wijs daar dan op en leg het zelf over; u hoeft niet af te wachten of de aanlegger het alsnog doet.