Boek 7 Artikel 551 (7:551 BW)

Dwingend karakter van de nadere informatieregels voor betaaldiensten

Van het bepaalde bij of krachtens de algemene maatregel van bestuur bedoeld in artikel 4:22 van de Wet op het financieel toezicht kan voor wat betreft de regels met betrekking tot de inhoud en de verstrekking van de door titel III van de richtlijn vereiste informatie of gesteld ter uitvoering van de artikelen 516, 517, 518, 526, 530, vierde lid, en 542, niet ten nadele van de betaaldienstgebruiker worden afgeweken, tenzij in de wet anders is bepaald.
Indien de betaaldienstgebruiker geen consument is, kunnen partijen overeenkomen dat van de in lid 1 bedoelde regels kan worden afgeweken, behoudens voor zover zij zijn gesteld ter uitvoering van de artikelen 526 en 542.

Toelichting

Een deel van de regels over betaaldiensten staat niet in dit wetboek maar in een algemene maatregel van bestuur die op grond van de Wet op het financieel toezicht is vastgesteld. Daarin staat wat een betaaldienstverlener aan informatie moet geven en hoe. Deze bepaling zorgt ervoor dat ook die regels niet ten nadele van de gebruiker opzij kunnen worden gezet. Zonder haar zou de bescherming van artikel 7:550 BW een gat hebben op precies het punt waar het meestal misgaat: de informatie.

Waarop de bescherming ziet

Het gaat om twee dingen. Ten eerste om de regels over de inhoud en de verstrekking van de informatie die de Europese richtlijn over betaaldiensten verlangt. Ten tweede om de regels die zijn gesteld ter uitvoering van een aantal artikelen uit deze titel: artikel 7:516 BW over het opvragen van voorwaarden, artikel 7:517 BW over het aankondigen van wijzigingen, artikel 7:518 BW over beëindiging, artikel 7:526 BW over de meldtermijn, het onderdeel van artikel 7:530 BW over de wisselkoers en artikel 7:542 BW over de unieke identificator. Van al die regels kan niet ten nadele van de gebruiker worden afgeweken, tenzij de wet dat zelf toestaat.

De ruimte bij zakelijke gebruikers

Is de gebruiker geen consument, dan mogen partijen afspreken dat van die regels wordt afgeweken. Daarop maakt de wet twee uitzonderingen die ook tegenover professionele partijen overeind blijven: de regels die zijn gesteld ter uitvoering van artikel 7:526 BW en artikel 7:542 BW. Dat zijn de meldtermijn bij een onjuiste of niet-toegestane betaling en de regels rond het opgegeven rekeningnummer. Juist daar hangt de goede werking van het betalingsverkeer als geheel van af, en niet alleen de bescherming van de individuele klant.

Hoe dit samenwerkt met artikel 7:550 BW

De twee slotbepalingen vullen elkaar aan. Artikel 7:550 BW beschermt de wettelijke bepalingen zelf, dit artikel de nadere regels daaronder. Beide werken eenzijdig: gunstiger afspraken zijn altijd toegestaan, ongunstiger niet. Voor de gebruiker betekent dat hij bij een geschil niet hoeft uit te zoeken of een verplichting nu in de wet of in de nadere regeling staat; in beide gevallen is zij in beginsel niet weg te contracteren.

Een voorbeeld

Een consument krijgt bij het openen van een rekening te horen dat hij afziet van de gebruikelijke maandelijkse informatie over uitgevoerde betalingen. Die afspraak werkt niet ten nadele van hem: de regels over verstrekking van informatie zijn dwingend, en bovendien werkt het uitblijven van die informatie door in de meldtermijn van artikel 7:526 BW, die dan niet tegen hem loopt. Bij een zakelijke klant kunnen over de wijze van informeren wel andere afspraken worden gemaakt.

In de praktijk

Gunstiger mag altijd. De regels stellen een ondergrens, geen bovengrens.
Consument staat sterker. Alleen tegenover niet-consumenten bestaat ruimte om af te wijken.
Twee harde kernen. De uitwerking van de meldtermijn en van het rekeningnummer blijft ook zakelijk gelden.

Redactionele toelichting . Geen juridisch advies.

Wettekst