Boek 7 Artikel 67 (7:67 BW)

Wie een product of dienst koopt en dat met een daaraan gekoppelde lening financiert, heeft twee overeenkomsten die in de praktijk één geheel zijn. Dit artikel zorgt dat zij ook juridisch aan elkaar vastzitten. Ontbindt de consument de overeenkomst op grond van zijn bedenktijd bij een koop op afstand of buiten de verkoopruimte, bij een op afstand gesloten overeenkomst over een financiële dienst of bij een timeshare, dan is hij evenmin nog aan het gelieerde krediet gebonden. En levert de verkoper niet of ondeugdelijk, dan kan hij zich onder voorwaarden tot de kredietgever wenden.

Wanneer een krediet gelieerd is

Het gaat om een krediet dat uitsluitend dient om één bepaald goed of één bepaalde dienst te financieren, terwijl beide overeenkomsten een commerciële eenheid vormen. Die eenheid wordt onder meer aangenomen wanneer de leverancier zelf financiert, wanneer de kredietgever bij het sluiten gebruikmaakt van de diensten van die leverancier, of wanneer het product uitdrukkelijk in het kredietcontract wordt genoemd. Een algemene persoonlijke lening waarmee de consument toevallig een keuken betaalt, valt er niet onder.

Het krediet valt weg bij ontbinding van de koop

Maakt de consument gebruik van zijn bedenktijd bij een koop op afstand of buiten de verkoopruimte, die allebei in artikel 6:230o BW zijn geregeld, bij een op afstand gesloten overeenkomst over een financiële dienst als bedoeld in artikel 6:230x BW, of bij een timeshare op grond van artikel 7:50d BW, dan verdwijnt daarmee ook zijn gebondenheid aan het gelieerde krediet. Hij hoeft de kredietgever dus niet apart op te zeggen en blijft niet met een lening zitten voor een product dat hij heeft teruggestuurd. Voor effectenkrediet geldt deze regel niet.

Aanspraken tegen de kredietgever

Het tweede en derde lid gaan verder. Worden de gefinancierde goederen niet of maar gedeeltelijk geleverd, of beantwoorden zij niet aan de overeenkomst, dan mag de consument zijn rechten ook tegen de kredietgever inroepen. Hetzelfde geldt als de gefinancierde dienst niet of gebrekkig wordt verricht. Er is wel een volgorde: hij moet eerst zijn rechten tegen de leverancier of de dienstverlener hebben ingeroepen en er niet in zijn geslaagd te krijgen waar hij recht op heeft.

Die volgorde is geen formaliteit, maar ook geen onneembare drempel. Het gaat erom dat de consument het bij de leverancier heeft geprobeerd, bijvoorbeeld met een klacht en een ingebrekestelling, en dat dit niets heeft opgeleverd, bijvoorbeeld omdat de leverancier niet reageert of failliet is. Daarna is de kredietgever aanspreekbaar.

Een consument koopt online een bank en financiert die met een krediet dat de webwinkel aanbiedt en dat het meubel met naam noemt. De winkel gaat failliet voordat er is geleverd. De consument spreekt eerst de winkel aan, zonder resultaat. Vervolgens kan hij zich tot de kredietgever richten, die niet kan volhouden dat een niet-geleverde bank hem niet aangaat.

In de praktijk

Voor de consument is dit een van de sterkste bepalingen uit deze titel: het risico dat de leverancier omvalt, komt deels bij de financier te liggen. Belangrijk is dat hij zijn klacht bij de leverancier vastlegt, want daarmee onderbouwt hij later zijn stap naar de kredietgever. Voor de kredietgever betekent het dat de keuze om via een bepaalde verkoper te financieren een eigen risico met zich brengt.