Boek 7 Artikel 25 (7:25 BW)

De winkelier die een consument tegemoet moet komen, kan zelf ook iets doen: hij kan de rekening doorschuiven naar de partij van wie hij het product kocht. Dit artikel geeft hem daarvoor een eigen aanspraak. Het artikel verbindt daarmee twee contracten: de koop tussen winkelier en consument en de inkoop tussen winkelier en leverancier. Wat in het eerste contract misgaat, kan via deze bepaling in het tweede worden afgerekend.

Voor wie geldt dit

Het gaat om de verkoper die door zijn koper is aangesproken wegens een tekortkoming bij een consumentenkoop. Hij kan schadevergoeding vragen van degene van wie hij de zaak heeft gekocht, mits ook die partij bij dat contract in de uitoefening van beroep of bedrijf handelde. Kocht de winkelier de zaak van een particulier, dan bestaat dit recht niet. De regeling werkt bovendien door in de hele keten: ook op eerdere koopovereenkomsten zijn deze regels van overeenkomstige toepassing, zodat de groothandel op zijn beurt de importeur kan aanspreken.

Wat er vergoed wordt

Het eerste lid knoopt aan bij het moment waarop de koper een of meer van zijn rechten ter zake van de tekortkoming tegen de verkoper heeft uitgeoefend. Vanaf dan heeft de verkoper recht op schadevergoeding tegenover zijn eigen verkoper; wat hij als gevolg van die uitoefening aan schade lijdt, kan hij langs deze weg verhalen. Kosten die hij maakte om zich tegen de consument te verweren, komen ook voor vergoeding in aanmerking, maar alleen voor zover hij die in redelijkheid heeft gemaakt. Wat daarboven uitgaat, blijft voor zijn eigen rekening.

Dit recht is dwingend

Van deze aanspraak kan niet ten nadele van de verkoper worden afgeweken. Een leverancier kan zijn aansprakelijkheid tegenover de winkelier op dit punt dus niet met algemene voorwaarden of een inkoopcontract uitsluiten of beperken. Het tweede lid maakt daarbij geen onderscheid naar de vorm van de afspraak.

Wanneer het verhaal niet werkt

Het derde lid noemt twee situaties waarin de verkoper zijn leverancier niet kan aanspreken. De eerste is dat de afwijking betrekking heeft op feiten die hij zelf kende of behoorde te kennen; dan draagt hij de schade zelf. De tweede is dat de oorzaak ligt in een omstandigheid die zich pas voordeed nadat de zaak aan hem was afgeleverd, bijvoorbeeld doordat hij het product zelf verkeerd heeft gemonteerd of afgesteld voordat hij het aan de consument meegaf.

Heeft de verkoper zelf een eigenschap toegezegd die het product niet bleek te hebben, dan is zijn verhaal beperkt tot het bedrag dat hij had kunnen vorderen als hij die toezegging niet had gedaan. Het meerdere dat uit zijn eigen belofte voortvloeit, kan hij niet doorschuiven. Ten slotte bepaalt het zesde lid dat de voorgaande leden niet gelden voor zover het gaat om schade als bedoeld in artikel 7:24 lid 2 BW. Voor die schade biedt dit artikel de verkoper dus geen verhaalsrecht.

Een voorbeeld

Een fietsenwinkel moet bij tientallen klanten een remsysteem vervangen dat door een fabricagefout niet deugt. De winkel heeft de fietsen bij een importeur gekocht. Zij kan de kosten van de vervangingsacties en de redelijke kosten van het afhandelen van de klachten op die importeur verhalen, ook als in de inkoopvoorwaarden staat dat aansprakelijkheid is uitgesloten; die uitsluiting houdt tegenover dit recht geen stand.

In de praktijk

Dit artikel speelt zowel bij inkoop als bij de afhandeling van klachten van consumenten.

• Een klachtendossier met datum, product, serienummer en gemaakte kosten maakt het bewijs van de schade eenvoudiger.
• Vroege informatie aan de leverancier, zeker als er verweer moet worden gevoerd, kan meewegen bij de vraag of de verweerkosten in redelijkheid zijn gemaakt.
• De beperking van het vierde lid: wat de verkoper toezegt boven wat het product volgens zijn inkoop had, kan hij niet op zijn leverancier verhalen.