Boek 7 Artikel 520 (7:520 BW)

Kosten van betaaldiensten en de verdeling daarvan

De betaaldienstverlener brengt de betaaldienstgebruiker geen kosten in rekening voor zijn informatieverplichtingen of de toepassing van corrigerende of preventieve maatregelen uit hoofde van deze titel, tenzij: a. ingevolge de artikelen 533, eerste lid, 534, vijfde lid, of 542, vierde lid, anders is bepaald; b. de in rekening te brengen kosten zijn overeengekomen tussen de betaaldienstgebruiker en de betaaldienstverlener, en c. de kosten passend en in lijn met de feitelijke kosten van de betaaldienstverlener zijn.
Bij een betalingstransactie die binnen de Europese Unie wordt verricht en waarbij de betaaldienstverleners van zowel de betaler als de begunstigde, of de enige bij de betalingstransactie betrokken betaaldienstverlener, zich binnen de Europese Unie bevinden, betalen de betaler en de begunstigde elk voor zich de kosten die hun respectieve betaaldienstverlener in rekening brengt.
De betaaldienstverlener belet niet dat de begunstigde van de betaler een vergoeding vraagt of een korting aanbiedt voor het gebruik van een bepaald betaalinstrument. De eventueel in rekening gebrachte kosten liggen niet hoger dan de directe kosten die de begunstigde zelf voor het gebruik van het specifieke betaalinstrument maakt.
Geen vergoeding wordt door de begunstigde gevraagd voor het gebruik van betaalinstrumenten waarvan de afwikkelingsvergoedingen onder hoofdstuk II van Verordening (EU) nr. 2015/571 vallen, noch voor betaaldiensten waarop Verordening (EU) nr. 260/2012 van toepassing is.

Toelichting

Dit artikel gaat over geld dat bovenop de betaling zelf wordt gerekend. Het bevat drie dingen: een betaaldienstverlener mag zijn wettelijke informatie- en herstelwerk in beginsel niet apart in rekening brengen, bij betalingen binnen de Europese Unie betaalt ieder de kosten van zijn eigen betaaldienstverlener, en een winkelier mag geen toeslag vragen voor de meest gebruikte kaartbetalingen.

Geen kosten voor wettelijk werk

De hoofdregel is dat de betaaldienstverlener niets rekent voor het nakomen van zijn eigen informatieverplichtingen uit deze titel en evenmin voor het nemen van corrigerende of preventieve maatregelen. Daarop bestaan uitzonderingen die de wet zelf aanwijst — onder meer bij het weigeren van een betaalopdracht, het herroepen daarvan en het terugvorderen van een bedrag, geregeld in de artikelen 7:533, 7:534 en 7:542 BW. Wil de betaaldienstverlener in zo'n geval kosten rekenen, dan moet dat bovendien met de klant zijn afgesproken en moeten de kosten passend zijn en aansluiten bij wat het werk werkelijk kost.

Ieder zijn eigen kosten

Voor betalingen binnen de Europese Unie, waarbij de betaaldienstverleners van betaler en ontvanger zich beide in de Unie bevinden, geldt dat elk van hen de kosten van zijn eigen dienstverlener draagt. De betaler mag zijn kosten dus niet afwentelen op de ontvanger, en omgekeerd geldt hetzelfde. Dit lid gaat alleen over die draagplicht; dat op het overgemaakte bedrag in beginsel niets mag worden ingehouden, is apart geregeld in artikel 7:535 BW.

Toeslag of korting bij de kassa

De betaaldienstverlener mag niet verhinderen dat de ontvanger van de betaling — de winkelier, de webshop — een vergoeding vraagt of een korting geeft voor het gebruik van een bepaald betaalmiddel. Vraagt hij een toeslag, dan mag die niet hoger zijn dan de directe kosten die hij zelf voor dat betaalmiddel maakt. Voor de gangbare consumentenkaarten waarvan de afwikkelingsvergoedingen door de Europese verordening over afwikkelingsvergoedingen zijn begrensd, en voor de betalingen die onder de verordening over overmakingen en incasso's in euro vallen, mag helemaal geen toeslag worden gevraagd.

Een voorbeeld

Een webshop rekent bij het afrekenen een bedrag extra voor betaling met een gewone consumentenkaart. Dat mag niet: voor die kaarten geldt het verbod op een toeslag. Rekent dezelfde webshop iets voor een betaalmiddel dat buiten dat verbod valt, dan mag dat wel, maar niet meer dan wat de betaling hem zelf feitelijk kost. Een korting aanbieden voor een goedkoper betaalmiddel mag altijd; dat is geen toeslag maar een voordeel voor de klant.

In de praktijk

Standaardwerk is gratis. Informatie geven en fouten herstellen mag de betaaldienstverlener in beginsel niet apart factureren.
Ieder zijn eigen kosten. Binnen de Unie betaalt elke partij wat haar eigen betaaldienstverlener rekent; over inhouding op het overgemaakte bedrag gaat artikel 7:535 BW.
Toeslag beperkt. Bij de gangbare kaartbetalingen is een extra bedrag bij de kassa niet toegestaan.

Redactionele toelichting . Geen juridisch advies.

Wettekst