- Borgtocht is de overeenkomst waarbij de ene partij, de borg, zich tegenover de andere partij, de schuldeiser, verbindt tot nakoming van een verbintenis, die een derde, de hoofdschuldenaar, tegenover de schuldeiser heeft of zal krijgen.
- Voor de geldigheid van een borgtocht is niet vereist dat de hoofdschuldenaar deze kent.
- Op borgtocht zijn de bepalingen omtrent hoofdelijke verbintenissen van toepassing, voor zover daarvan in deze titel niet wordt afgeweken.
Boek 7 Artikel 850 (7:850 BW)
Wat borgtocht is
Wettekst
Toelichting
Borgtocht is de afspraak waarbij iemand instaat voor de schuld van een ander. De borg verbindt zich tegenover de schuldeiser om na te komen wat de hoofdschuldenaar aan die schuldeiser verschuldigd is of zal worden. Wie zich verbindt voor de lening van zijn zoon, voor het krediet van zijn eigen bv of voor de huurverplichtingen van een familielid, sluit zo'n overeenkomst. Kenmerkend is dat het om de schuld van een derde gaat en niet om een eigen schuld.
De drie betrokkenen
- De borg: degene die instaat voor de schuld van een ander.
- De schuldeiser: degene tegenover wie de borg zich verbindt, vaak een bank of een verhuurder.
- De hoofdschuldenaar: degene die de eigenlijke schuld heeft.
De overeenkomst wordt gesloten tussen de borg en de schuldeiser. De hoofdschuldenaar staat daar buiten, en het tweede lid bevestigt dat: voor de geldigheid van de borgtocht is niet nodig dat hij er weet van heeft.
Bestaande en toekomstige schulden
Borg staan kan voor een schuld die er al is, maar ook voor een schuld die de hoofdschuldenaar nog zal krijgen. Dat laatste komt veel voor bij doorlopende kredieten en rekening-courantverhoudingen. Artikel 7:851 BW stelt daaraan wel de eis dat toekomstige verbintenissen voldoende bepaalbaar zijn.
Hoofdelijkheid als achtergrond
Het derde lid bepaalt dat de regels over hoofdelijke verbintenissen op borgtocht van toepassing zijn, voor zover de titel over borgtocht daarvan niet afwijkt. De borg staat dus in beginsel naast de hoofdschuldenaar voor dezelfde schuld, met dien verstande dat de bijzondere bepalingen van deze titel voorgaan. Een van de belangrijkste afwijkingen is dat de borg pas hoeft te betalen nadat de hoofdschuldenaar tekortschiet; dat staat in artikel 7:855 BW.
Een voorbeeld: een ouder stelt zich tegenover de bank borg voor een lening van zijn kind, waarbij in de akte staat dat hij instaat voor de schuld van het kind en zelf niet leent. Blijft het kind in gebreke, dan kan de bank zich tot de ouder wenden. Die betaalt dan een schuld die niet de zijne is, en kan daarna proberen het bedrag bij zijn kind terug te halen.
Particuliere en zakelijke borgtocht
De wet onderscheidt binnen deze titel de particuliere borg van de zakelijke. De beschermende bepalingen gelden voor de natuurlijke persoon die niet handelt in de uitoefening van zijn beroep of bedrijf; hij geniet onder meer extra bescherming op het punt van de vorm en van de omvang van wat hij op zich neemt. Buiten die bescherming valt hij volgens artikel 7:857 BW alleen wanneer drie dingen samenvallen: hij bestuurt een naamloze of besloten vennootschap, hij houdt in zijn eentje of samen met de andere bestuurders de meerderheid van de aandelen, en de borgtocht dient de normale uitoefening van het bedrijf van die vennootschap. Dat iemand ondernemer is en borg staat voor zijn eigen zaak, is op zichzelf dus niet genoeg om de bescherming te verliezen.
In de praktijk
Voor wie wordt gevraagd borg te staan: besef dat u zich verbindt tot betaling van de hele schuld waarvoor u tekent, ook als u er zelf niets voor terugkrijgt, en dat de schuldeiser bij u kan aankloppen zodra de ander niet betaalt. Vraag om een duidelijke omschrijving van welke schuld het betreft en tot welk bedrag. Voor de schuldeiser: leg de borgtocht vast en let op de aanvullende eisen die voor de particuliere borg gelden.
Relevante jurisprudentie
Deze uitspraken bepalen hoe dit artikel wordt toegepast.
-
Kan een borgtocht worden ontbonden?
Een borg die werd aangesproken, wilde de borgtocht ontbinden omdat de schuldeiser volgens hem onzorgvuldig had gehandeld. De Hoge Raad oordeelde dat borgtocht naar haar aard geen wederkerige maar een eenzijdige overeenkomst is: alleen de borg verbindt zich, en de zorgvuldigheidsverplichtingen van de schuldeiser missen het ruilkarakter dat voor ontbinding nodig is. Schending daarvan geeft de borg recht op schadevergoeding, niet op ontbinding. Dat kan anders zijn wanneer de schuldeiser verplichtingen op zich neemt die zo nauw met de verbintenis van de borg samenhangen dat toch een rechtsbetrekking tot wederzijds presteren ontstaat.
Uitspraken via rechtspraak.nl. De samenvattingen zijn van de redactie.