Boek 7 Artikel 718 (7:718 BW)

Recht van de zeevarende om naar huis te worden gebracht

De zeevarende heeft recht op repatriëring op een snelle en geschikte wijze, zo mogelijk per vliegtuig, naar een door hem gekozen plaats van bestemming in geval: a. van beëindiging van de zee-arbeidsovereenkomst; b. van ziekte die repatriëring vereist; c. van herstel van ziekte, indien hij ter verpleging is achtergelaten buiten het land waar hij zijn woonplaats of gewone verblijfplaats heeft of de plaats waar de zee-arbeidsovereenkomst is aangegaan; d. van schipbreuk; e. de werkgever niet in staat is zijn wettelijke of contractuele verplichtingen na te komen wegens faillissement, verkoop van het zeeschip, verandering in de registratie van het zeeschip of wegens een andere soortgelijke reden; f. het zeeschip koers zet naar een oorlogsgebied, terwijl de zeevarende weigert naar dat gebied te gaan, of g. van verloop van een termijn van maximaal 12 maanden waarin de zeevarende aan boord werkzaam is geweest.
In geval van repatriëring is de werkgever verplicht de volgende kosten te vergoeden: a. de reis naar de plaats van bestemming; b. huisvesting en voeding vanaf de dag waarop de zeevarende het zeeschip heeft verlaten totdat hij de plaats van bestemming heeft bereikt; c. loon en vergoedingen vanaf de dag dat de zeevarende het zeeschip heeft verlaten totdat hij de plaats van bestemming heeft bereikt; d. medische behandeling, indien nodig, totdat de gezondheidstoestand van de zeevarende het toelaat naar de plaats van bestemming te reizen.
Als plaats van bestemming wordt aangemerkt: a. de plaats waar de zee-arbeidsovereenkomst is aangegaan; b. het land waar de zeevarende zijn woonplaats of gewone verblijfplaats heeft, of c. de plaats die in de zee-arbeidsovereenkomst of de toepasselijke collectieve arbeidsovereenkomst of regeling door of namens een daartoe bevoegd bestuursorgaan is bepaald.
Het in lid 1 bedoelde recht vervalt indien de zeevarende niet binnen twee dagen, nadat een van de in lid 1 onder a, c, d, e, f en g genoemde omstandigheden zich heeft voorgedaan, zijn wens tot repatriëring kenbaar maakt aan de kapitein. Bij collectieve arbeidsovereenkomst of regeling door of namens een daartoe bevoegd bestuursorgaan kan een langere termijn worden overeengekomen.
Een afschrift van de wettelijke bepalingen inzake repatriëring is zowel in de Nederlandse als in de Engelse taal voor de zeevarende aan boord beschikbaar. Vergoeding in geval van schipbreuk of andere ramp aan het zeeschip en in geval van overlijden van de zeevarende

Toelichting

Het grootste risico van werken op zee is dat je ergens strandt: het contract loopt af, het schip wordt verkocht of je wordt ziek, en je bevindt je duizenden kilometers van huis zonder geld of ticket. Dit artikel geeft de zeevarende daarom recht op repatriëring op een snelle en geschikte manier, zo mogelijk per vliegtuig, naar een bestemming die hij zelf kiest uit de mogelijkheden die de wet noemt.

Wanneer het recht bestaat

Einde van het contract: de zee-arbeidsovereenkomst is geëindigd.
Ziekte: de zeevarende is ziek en die ziekte maakt terugreis nodig, of hij is elders achtergelaten voor verpleging en is hersteld.
Schipbreuk: het schip vergaat of raakt onbruikbaar.
De werkgever kan niet meer: door faillissement, verkoop van het schip, een wijziging in de registratie of een soortgelijke reden komt hij zijn verplichtingen niet na.
Oorlogsgebied: het schip zet koers naar zo'n gebied en de zeevarende weigert daarheen te gaan.

- Na twaalf maanden: er is een termijn van maximaal twaalf maanden aan boord verstreken.

Wat de werkgever moet betalen

De werkgever draagt de reis naar de plaats van bestemming, de huisvesting en voeding vanaf de dag dat de zeevarende van boord gaat tot hij daar is, het loon en de vergoedingen over diezelfde periode, en zo nodig de medische behandeling totdat hij gezond genoeg is om te reizen. Als plaats van bestemming geldt de plaats waar het contract is aangegaan, het land van zijn woonplaats of gewone verblijfplaats, of de plaats die in het contract of de toepasselijke cao is aangewezen.

De termijn van twee dagen

Hier zit de valkuil. Het recht vervalt als de zeevarende niet binnen twee dagen nadat zich een van de genoemde omstandigheden heeft voorgedaan aan de kapitein laat weten dat hij gerepatrieerd wil worden. Dat geldt voor alle gronden behalve die van de ziekte die terugreis vereist. Bij cao kan een langere termijn worden afgesproken. Twee dagen is kort, en juist in een chaotische situatie is het makkelijk die te laten verlopen.

Een voorbeeld. Een zeevarende hoort in een buitenlandse haven dat het schip is verkocht en dat de rederij zijn verplichtingen niet meer nakomt. Hij moet binnen twee dagen aan de kapitein melden dat hij naar huis wil. Doet hij dat, dan komen zijn ticket, verblijf, eten en loon tot thuiskomst voor rekening van de werkgever. Meldt hij het pas een week later, dan is dit recht vervallen.

Kan hiervan worden afgeweken

Artikel 7:696 lid 3 BW staat niet toe dat hiervan ten nadele van de zeevarende wordt afgeweken; een langere meldtermijn bij cao, zoals lid 4 zelf noemt, past daarbinnen. Bovendien moet aan boord een afschrift van de wettelijke bepalingen over repatriëring beschikbaar zijn, zowel in het Nederlands als in het Engels, zodat de bemanning haar rechten kan opzoeken. Werkt de zeevarende via een bemanningsbureau, dan kan bovendien de partij aan wie hij ter beschikking is gesteld op grond van artikel 7:693 BW worden aangesproken als de werkgever in gebreke blijft.

In de praktijk

Meld je wens tot repatriëring meteen en schriftelijk, ook als je hoopt dat het allemaal wel goed komt; die twee dagen zijn zo voorbij. Bewaar een kopie of laat de melding in het journaal opnemen. Voor de werkgever betekent dit artikel dat het einde van een contract of de verkoop van een schip altijd een reisverplichting meebrengt, en dat die niet mag worden afgewenteld op de zeevarende.

Redactionele toelichting . Geen juridisch advies.

Wettekst