Artikel 7:918 BW: Nadere regels bij algemene maatregel van bestuur over franchise-informatie

Artikel 7:918 BW is een delegatiebepaling. Het geeft zelf geen rechten of plichten aan franchisegever of franchisenemer, maar opent de mogelijkheid om de informatieverplichtingen uit deze titel later uit te werken in lagere regelgeving. Die uitwerking gebeurt bij algemene maatregel van bestuur en kan gaan over de aard van de informatie, over de inhoud ervan en over de wijze waarop zij moet worden verstrekt.

Wat een algemene maatregel van bestuur is

Een algemene maatregel van bestuur is een regeling van de regering, tot stand gebracht zonder dat het parlement er een wet voor hoeft aan te nemen. Zij staat lager in rangorde dan de wet en mag daarom nooit verder gaan dan waarvoor de wet ruimte laat. Die ruimte is hier afgebakend: het moet gaan om de informatie die in de artikelen over de precontractuele fase en over de looptijd wordt genoemd, en om niets anders.

Waarom de wetgever dit heeft opgenomen

De informatieplichten in deze titel zijn in open termen geformuleerd. Dat is bewust: de franchisepraktijk verschilt sterk per branche, en een gedetailleerde opsomming zou snel verouderen. Tegelijk kan blijken dat de open normen in de praktijk te veel discussie opleveren, bijvoorbeeld over de vraag welke financiële gegevens vooraf op tafel moeten. Dan kan zonder wetswijziging worden bijgestuurd. Zolang zo'n maatregel er niet is, gelden alleen de eisen die de artikelen zelf stellen.

Voor wie geldt dit

Het artikel richt zich in de eerste plaats tot de regelgever. Voor franchisegever en franchisenemer betekent het dat de informatieverplichtingen niet volledig uit het wetboek zijn af te lezen: er kan aanvullende regelgeving zijn die net zo bindend is. Voor een franchisegever die zijn documentatie inricht, is dat reden om niet alleen naar de wettekst te kijken maar ook na te gaan of er nadere regels zijn vastgesteld.

Een voorbeeld. Stel dat in een bepaalde branche steeds discussie ontstaat over de vraag of een omzetprognose met een onderbouwing van de aannames moet worden gegeven. Blijkt dat de open norm daar onvoldoende houvast biedt, dan kan bij algemene maatregel van bestuur worden bepaald welke onderdelen zo'n prognose moet bevatten en in welke vorm. Vanaf de inwerkingtreding is dat gewoon geldend recht en kan een franchisenemer zich er rechtstreeks op beroepen.

In de praktijk

Voor de dagelijkse praktijk verandert dit artikel op zichzelf niets: het schept een bevoegdheid, geen verplichting. De praktische betekenis zit in de waarschuwing die erin besloten ligt. Wie beoordeelt of een franchisegever aan zijn informatieplicht heeft voldaan, moet naast de artikelen over de precontractuele informatie en over de informatie tijdens de looptijd ook controleren of er nadere regels gelden. Voor de rest blijft de hoofdlijn overeind: de informatie moet tijdig komen, duurzaam beschikbaar zijn en zo zijn opgeschreven dat de franchisenemer er een verstandig besluit op kan baseren. Van dat alles kan niet ten nadele van een in Nederland gevestigde franchisenemer worden afgeweken.