Boek 7 Artikel 673c (7:673c BW)

De transitievergoeding is een verplichting van de werkgever, maar de wet erkent dat er situaties zijn waarin die verplichting niet kan worden nagekomen. Is de werkgever failliet verklaard, is hem surseance van betaling verleend of geldt voor hem de schuldsaneringsregeling natuurlijke personen, dan is de transitievergoeding niet langer verschuldigd. Werknemers van een failliet bedrijf krijgen die vergoeding dus niet; wel worden achterstallig loon en de loonaanspraak over de opzegtermijn grotendeels via de loongarantieregeling van het UWV overgenomen.

Waarom deze uitzondering bestaat

In een faillissement is de boedel vrijwel altijd te klein om alle schuldeisers te voldoen. Zou de transitievergoeding onverkort blijven bestaan, dan zou zij toch niet worden betaald en zou zij vooral de afwikkeling belasten. De wetgever kiest daarom voor duidelijkheid: bij deze drie insolventiesituaties vervalt de aanspraak.

Betalen in termijnen

Voor de werkgever die niet insolvent is maar wel in de knel komt, bestaat een tussenweg. Leidt betaling van de transitievergoeding tot onaanvaardbare gevolgen voor zijn bedrijfsvoering, dan kan zij in termijnen worden betaald, onder voorwaarden die bij ministeriële regeling zijn bepaald. Daarbij kan zijn bepaald dat de vergoeding met een percentage wordt verhoogd, als tegenwicht voor het uitstel dat de werknemer moet accepteren.

• Uitzondering, geen hoofdregel. Het gaat om onaanvaardbare gevolgen voor de bedrijfsvoering, niet om ongemak of krappe liquiditeit.
• Aan voorwaarden gebonden. De regeling bepaalt wanneer en hoe gespreid betalen mag.

- Met een opslag. De mogelijkheid van een verhoging voorkomt dat spreiding voor de werkgever gratis is.

Wat de werknemer kan doen

Bij een dreigend faillissement is snelheid van belang: ook een aanspraak die al vóór de faillietverklaring was ontstaan, is niet langer verschuldigd zodra het faillissement, de surseance of de schuldsanering intreedt. Vraag bij een voorstel tot gespreide betaling om de onderbouwing en leg de afspraak schriftelijk vast, inclusief termijnbedragen, data en de gevolgen bij niet-betaling.

In de praktijk

Een klein bedrijf moet twee werknemers laten gaan wegens teruglopende omzet en kan de vergoedingen niet in één keer opbrengen. In plaats van betaling uit te stellen zonder overleg, kan het gebruikmaken van de mogelijkheid tot gespreide betaling volgens de daarvoor geldende regeling. Voor werknemers geldt dat een betalingsregeling meestal beter is dan een langdurige incassoprocedure tegen een bedrijf dat nauwelijks verhaal biedt; laat wel de vervaltermijn voor het opeisen van de vergoeding niet verstrijken terwijl er wordt onderhandeld.