Boek 7 Artikel 623 (7:623 BW)

Dit artikel gaat over het ritme van de loonbetaling. Is het loon naar tijdruimte vastgesteld, dus per uur, per week of per maand, dan moet de werkgever telkens betalen na afloop van het tijdvak waarover het loon wordt berekend. De wet begrenst daarbij het tijdvak voor voldoening: dat is niet korter dan één week en niet langer dan één maand. Wie het loon per twee weken berekent en ook per twee weken uitbetaalt, blijft binnen die marges. Langer wachten kan alleen binnen de grenzen die het tweede lid stelt en alleen bij schriftelijke afspraak.

Voor wie geldt dit

De regel geldt voor iedere werknemer met een arbeidsovereenkomst van wie het loon per tijdseenheid is vastgesteld. Wie op stukloon of provisie werkt, valt onder artikel 7:624 BW, dat voor die vorm van loon aansluiting zoekt bij de termijnen van dit artikel. Zelfstandigen zonder arbeidsovereenkomst vallen erbuiten: die betaaltermijnen volgen uit hun eigen contract en uit de algemene regels van Boek 6.

De hoofdregel en de uitzondering

Het uitgangspunt is dat betaling volgt op het berekeningstijdvak: wie per week wordt betaald, krijgt na die week zijn geld; wie per maand wordt betaald, na die maand. Het tweede lid staat toe dat het betalingstijdvak schriftelijk wordt verlengd, maar binnen strakke grenzen.

• Berekening per week of korter. Dan kan het betalingstijdvak worden opgerekt tot ten hoogste een maand.
• Berekening per maand of langer. Dan kan het worden opgerekt tot ten hoogste een kwartaal.
• Schriftelijk vereist. Een mondelinge of stilzwijgende verlenging voldoet niet aan de eis die de wet stelt.

Het tweede lid verlengt dus niet het tijdvak waarover het loon wordt berekend, maar alleen de termijn waarbinnen het moet worden betaald. Aan de hoogte van het loon verandert een verlenging niets.

Kan hiervan worden afgeweken

Niet vrijelijk. Het derde lid maakt duidelijk hoe de bescherming werkt: wijkt een beding af van dit artikel, dan is alleen de werknemer bevoegd zich op de vernietigingsgrond te beroepen. Het beding staat dus wel op papier, maar de werknemer kan het onderuithalen; de werkgever kan dat niet. Zo'n bepaling wordt semidwingend genoemd: afwijken kan wel ten gunste, niet ten nadele van de beschermde partij, en het is aan die partij om zich erop te beroepen. Roept de werknemer de vernietiging niet in, dan blijft het beding voorlopig staan.

Een voorbeeld

Een horecabedrijf spreekt met zijn oproepkrachten af dat het loon per week wordt berekend, maar pas na drie maanden wordt uitbetaald. Die afspraak gaat verder dan de wet toelaat: bij berekening per week is een maand het maximum. De werknemer kan zich op de vernietigbaarheid van dat beding beroepen en betaling binnen de wettelijke termijn eisen. Blijft betaling daarna alsnog uit, dan komt bovendien de verhoging van artikel 7:625 BW in beeld.

In de praktijk

Voor werknemers is dit artikel het antwoord op de vraag hoe lang zij op loon moeten wachten: bij normale maandbetaling is dat na afloop van de maand, en langer dan een maand rekken kan alleen binnen de grenzen van het tweede lid en alleen als het schriftelijk is vastgelegd. Een betaaldag die in de arbeidsovereenkomst is vastgelegd, maakt achteraf eenvoudig vast te stellen of op tijd is betaald. Wie structureel later betaalt dan afgesproken, loopt niet alleen tegen dit artikel aan, maar ook tegen de wettelijke verhoging en de wettelijke rente die op te late loonbetaling staan.