Boek 7 Artikel 610b (7:610b BW)

Een contract kan een klein aantal uren noemen terwijl er in werkelijkheid veel meer wordt gewerkt. Voor de werknemer levert dat onzekerheid op: bij ziekte, bij vakantie en bij het einde van het dienstverband wordt gerekend met de uren die op papier staan. Dit artikel corrigeert dat. Heeft de arbeidsovereenkomst ten minste drie maanden geduurd, dan wordt de bedongen arbeid vermoed een omvang te hebben die gelijk is aan het maandgemiddelde over de drie voorafgaande maanden.

Hoe de berekening werkt

Er wordt gekeken naar de drie maanden vóór de maand waarover de vraag speelt. Het gemiddelde aantal uren per maand in die periode geldt als vermoedelijke omvang van het werk in die maand. Een aantal uren dat structureel hoger ligt dan het contract, kan zo via het vermoeden doorwerken in de omvang waarmee wordt gerekend, ook als het contract nooit is aangepast. De voorwaarde is dat de arbeidsovereenkomst zelf ten minste drie maanden heeft geduurd.

Ook dit is een vermoeden

Net als bij artikel 7:610a BW gaat het om een verschuiving van de bewijslast, niet om een onweerlegbare regel. De werkgever mag tegenbewijs leveren tegen de omvang die uit het gemiddelde volgt. Welke feiten daarvoor in aanmerking komen, noemt de wet niet; dat hangt af van de omstandigheden van het geval.

Waarvoor het uitmaakt

De omvang van het werk is de rekeneenheid voor veel rechten: het loon, de opbouw van vakantie, de aanspraak bij ziekte en de berekening van vergoedingen aan het einde van het dienstverband. Het vermoeden is daarom vooral van belang wanneer over een van die rechten verschil van mening bestaat en de contracturen en de feitelijk gewerkte uren uiteenlopen.

Wat de werknemer moet doen

Het vermoeden werkt niet vanzelf. De werknemer moet zich erop beroepen en zijn gewerkte uren kunnen laten zien: roosters, urenbriefjes, loonstroken. Of over uren waarin niet is gewerkt loon verschuldigd is, wordt beoordeeld aan de hand van de bepalingen over loon verderop in deze titel, waaronder artikel 7:628 BW.

Een voorbeeld

Iemand heeft een contract voor acht uur per week, maar werkt al een halfjaar structureel rond de vierentwintig uur. Hij wordt ziek. Op grond van dit artikel wordt zijn arbeidsomvang vermoed gelijk te zijn aan het gemiddelde van de drie maanden ervoor, dus rond de vierentwintig uur, en dat is de basis voor de doorbetaling. De werkgever die vasthoudt aan acht uur moet het vermoeden ontzenuwen.