Van artikel 341 kan niet ten nadele van de pachter worden afgeweken, voor zover het gaat om gebreken die de verpachter bij het aangaan van de pachtovereenkomst kende of had behoren te kennen.
Boek 7 Artikel 342 (7:342 BW)
Aansprakelijkheid voor bekende gebreken staat vast
Wettekst
Toelichting
Contracten bevatten vaak clausules waarin de ene partij haar aansprakelijkheid uitsluit of beperkt. Bij pacht kan dat niet zonder meer. Dit artikel bepaalt dat de schadevergoedingsregeling bij gebreken niet in het nadeel van de pachter mag worden bijgesteld, althans niet waar het gaat om mankementen die bij het sluiten van de pacht al bij de verpachter bekend waren of hem bekend hadden moeten zijn.
Wat wel en niet vastligt
De bescherming is gericht. Zij ziet op de gebreken die bij het sluiten van de overeenkomst al bestonden en waarvan de verpachter wist of had moeten weten. Voor andere gebreken bevat dit artikel geen beperking.
- Vast. Aansprakelijkheid voor gebreken die de verpachter bij het aangaan kende of behoorde te kennen.
- Niet dwingend geregeld in dit artikel. Afspraken over gebreken die pas na het aangaan ontstaan.
- Altijd toegestaan. Afwijkingen die juist gunstiger zijn voor de pachter.
Hoe zo'n beding eruitziet
Een beding kan de aansprakelijkheid helemaal uitsluiten, maar ook beperken: tot een maximumbedrag, tot het bedrag van één jaar pachtprijs, of tot schade aan bepaalde zaken met uitsluiting van bijvoorbeeld bedrijfsschade. Voor zover zo'n beding ziet op gebreken die de verpachter kende of had moeten kennen, kan de pachter zich erop beroepen dat de wet dat niet toelaat. De rest van de overeenkomst blijft dan gewoon in stand.
Een voorbeeld: in het pachtcontract staat dat de verpachter niet aansprakelijk is voor schade door de gesteldheid van de bodem. Blijkt dat hij bij het aangaan wist van een oude verontreiniging, dan kan hij zich tegenover de pachter niet op die clausule beroepen voor de schade die daaruit voortvloeit.
In de praktijk
Een aansprakelijkheidsuitsluiting in het contract kan voor gebreken die de verpachter kende of behoorde te kennen niet ten nadele van de pachter werken. Schriftelijke vastlegging van wat er bij het aangaan over de staat van het gepachte is gezegd, maakt de vraag wat de verpachter wist of hoorde te weten eenvoudiger te beantwoorden.