Artikel 8.1 Ow: Wie maakt het faunabeheerplan?

In elke provincie is er ten minste één faunabeheereenheid. Zo'n eenheid stelt voor haar eigen werkgebied een faunabeheerplan vast, en dat plan heeft de goedkeuring nodig van gedeputeerde staten van de provincie waarin het werkgebied ligt. De wet laat het plan dus niet aan de eenheid alleen: het provinciebestuur moet eraan te pas komen.

Daarachter zit een praktisch probleem. Het beheer van dierpopulaties, het bestrijden van schade en de jacht worden uitgevoerd door uiteenlopende partijen — jachthouders, grondgebruikers, terreinbeheerders — die vaak over dezelfde streek verdeeld zijn. Door die uitvoering per werkgebied in één plan te laten neerslaan, met een toets door het provinciebestuur, krijgt het geheel een regionale samenhang die losse beslissingen niet kunnen geven.

Drie figuren, niet door elkaar halen

Dit hoofdstuk noemt drie dingen die vaak in één adem gaan, maar los van elkaar staan. Duurzaam beheer van populaties van in het wild levende dieren is gericht op de stand van een populatie zelf. Schadebestrijding is het optreden tegen dieren die schade veroorzaken en is hier aan de grondgebruiker gekoppeld. De jacht is het recht van de jachthouder, dat aan de grond hangt en in artikel 8.3 Ow is uitgewerkt. Het faunabeheerplan raakt alle drie, maar laat ze elk hun eigen doel.

Wat de wet zelf regelt en wat lager staat

Artikel 8.1 Ow zet alleen de hoofdlijn: er zijn faunabeheereenheden, en er is per werkgebied een goedgekeurd plan. De uitwerking staat een niveau lager. Bij algemene maatregel van bestuur komen regels over de eenheden en de plannen, en die gaan in ieder geval over de rechtsvorm van een faunabeheereenheid en over de samenstelling van haar bestuur. Daarbovenop stelt de provincie nadere regels bij omgevingsverordening. Wie wil weten hoe een eenheid eruit moet zien of wat er in een plan hoort te staan, moet dus op die twee niveaus kijken en niet in de wet zelf.

Wie beslist

Voor de uitvoering van die rijksregels en van de omgevingsverordening zijn gedeputeerde staten het bevoegd gezag. Het laatste lid houdt een uitzondering open: bij algemene maatregel van bestuur kunnen gevallen worden aangewezen waarin de minister van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur over de goedkeuring van een plan beslist, de nadere regels stelt of zelf bevoegd gezag is. Die aanwijzing is niet vrij, want zij moet blijven binnen de grenzen die artikel 2.3 Ow stelt aan de verdeling van taken en bevoegdheden.

Een faunabeheereenheid legt een nieuw plan voor haar werkgebied voor aan gedeputeerde staten. Een terreinbeheerder in dat gebied vindt dat het plan te weinig rekening houdt met zijn natuurterrein. Omdat de goedkeuring een besluit van gedeputeerde staten is, loopt zijn route langs dat besluit; welke rechtsmiddelen daartegen openstaan en binnen welke termijn, volgt uit de Algemene wet bestuursrecht.

In de praktijk

• Voor de grondgebruiker: kijk bij schade door dieren eerst wat het goedgekeurde faunabeheerplan voor het werkgebied over de uitvoering zegt.
• Voor de jachthouder: houd er rekening mee dat naast de rijksregels ook de omgevingsverordening van de provincie eisen stelt aan eenheden en plannen.

Dit artikel staat niet op zichzelf. De inhoudelijke rijksregels over jacht, populatiebeheer en schadebestrijding hebben hun grondslag in artikel 4.31 Ow, de uitvoering van het faunabeheerplan in het veld is opgedragen aan de wildbeheereenheid van artikel 8.2 Ow, en een tegemoetkoming in schade die in het wild levende dieren aanrichten loopt via artikel 15.53 Ow.