Artikel 2.29a Ow: Rijksregels over geluidproductieplafonds

Een geluidproductieplafond is een bovengrens voor het geluid dat een weg, spoorweg of industrieterrein mag produceren. Wordt zo'n plafond als omgevingswaarde vastgesteld, dan gebeurt dat bij besluit van het bestuursorgaan dat daarvoor is aangewezen. Dit artikel draagt het Rijk op over die besluiten instructieregels te stellen, en noemt daarvoor een reden: het beschermen van de gezondheid.

De opdracht is dus niet dat het Rijk de plafonds zelf vaststelt, maar dat het eisen stelt aan de manier waarop dat gebeurt. Hoe die eisen luiden, staat niet in de wet maar in het Besluit kwaliteit leefomgeving.

Waarom een instructieregel

Geluid stopt niet bij een gemeentegrens, en een plafond dat per bestuursorgaan anders wordt berekend of onderbouwd is lastig te vergelijken en te handhaven. Door er instructieregels over te stellen, krijgen de besluiten over het hele land dezelfde maatstaf.

Een omgevingswaarde, geen instructieregel

Het plafond zelf is een omgevingswaarde: een norm voor de staat of kwaliteit van de leefomgeving, met een eigen regime voor monitoring en voor wat er moet gebeuren bij dreigende overschrijding. De instructieregel uit dit artikel is iets anders: die richt zich tot het bestuursorgaan dat het plafond vaststelt. Beide instrumenten lopen hier langs elkaar heen en moeten niet worden verward.

Dit artikel rust op de bevoegdheid van artikel 2.24 Ow en wordt begrensd door artikel 2.25 Ow, dat besluiten over geluidproductieplafonds als omgevingswaarden uitdrukkelijk noemt. De omgevingswaarden zelf zijn geregeld in afdeling 2.3, met artikel 2.11a Ow voor de gemeente en artikel 2.12a Ow voor de provincie.