Artikel 6:5:1 Sv: Tenuitvoerlegging van verbeurdverklaring en openbaarmaking van de uitspraak

Dit artikel gaat over twee bijkomende straffen: de verbeurdverklaring van voorwerpen die niet in beslag zijn genomen, en de openbaarmaking van de uitspraak op kosten van de veroordeelde. In beide gevallen moet de veroordeelde iets doen: de voorwerpen afgeven of de geschatte waarde ervan betalen, respectievelijk de kosten van de openbaarmaking betalen. Het artikel sluit daarvoor aan bij de regels voor geldboetes.

De gewone gang van zaken

Volgens het eerste lid gelden de artikelen 6:1:1, 6:4:1 en 6:4:3, zesde lid, Sv. Dat betekent dat de minister voor de tenuitvoerlegging zorgt en de dag bepaalt waarop uiterlijk moet worden voldaan. De minister kan ook uitstel verlenen of betaling in termijnen toestaan. Wordt er verhaal genomen, dan draagt de veroordeelde daarvan de kosten.

Als de veroordeelde niet meewerkt

Worden de voorwerpen niet binnen de termijn afgegeven, wordt de geschatte waarde niet betaald of blijven de kosten van openbaarmaking onbetaald, dan kan de staat het bedrag op het vermogen van de veroordeelde verhalen. Daarvoor gelden dezelfde middelen als bij een onbetaalde geldboete: verhaal op voorwerpen (artikel 6:4:3 Sv), verhaal met een dwangbevel (artikel 6:4:5 Sv) en verhaal zonder dwangbevel op bijvoorbeeld loon, uitkering of banktegoed (artikel 6:4:6 Sv). Ook kan een onderzoek naar het vermogen van de veroordeelde worden ingesteld met de bevoegdheden van de artikelen 6:4:22 tot en met 6:4:29 Sv. Dat onderzoek richt zich dan (ook) op het vermogen waarop verhaal kan worden genomen voor de verbeurdverklaring.

Verbeurdverklaring van een vordering

Soms wordt geen voorwerp maar een vordering verbeurd verklaard, bijvoorbeeld een geldbedrag dat iemand anders nog aan de veroordeelde verschuldigd is. Zo'n verbeurdverklaring wordt uitgevoerd door de uitspraak te betekenen, dat wil zeggen officieel te laten overhandigen, aan de schuldenaar. Die moet dan niet meer aan de veroordeelde betalen.