Artikel 100 Sv: Uitlevering van post en zendingen bij een vervoerder

Uitlevering van post en zendingen bij een vervoerder

In geval van ontdekking op heterdaad van een strafbaar feit of in geval van verdenking van een misdrijf als omschreven in artikel 67, eerste lid, kan de officier van justitie ter inbeslagneming de uitlevering tegen ontvangstbewijs bevelen van de pakketten, brieven, stukken en andere berichten, welke aan een postvervoerbedrijf als bedoeld in de Postwet 2009 of een geregistreerde ingevolge artikel 2.1, vierde lid, van de Telecommunicatiewet dan wel aan een andere instelling van vervoer zijn toevertrouwd; een en ander voor zover zij klaarblijkelijk van de verdachte afkomstig zijn, voor hem bestemd zijn of op hem betrekking hebben, of wel indien zij klaarblijkelijk het voorwerp van het strafbare feit uitmaken of tot het begaan daarvan gediend hebben.
Ieder die ten behoeve van dat vervoer zoodanige zaken onder zich heeft of krijgt, geeft dienaangaande aan den officier van justitie of aan den hulpofficier op diens vordering de door dezen gewenschte inlichtingen. De artikelen 217-219 zijn van overeenkomstige toepassing.

Toelichting

Post, pakketten en andere zendingen die onderweg zijn, staan onder bijzondere bescherming. Ze mogen niet zomaar door een opsporingsambtenaar worden opgeëist. Dit artikel geeft de officier van justitie de bevoegdheid uitlevering ervan te bevelen, tegen ontvangstbewijs, en stelt daaraan duidelijke grenzen.

De voorwaarden

De bevoegdheid bestaat bij ontdekking op heterdaad of bij verdenking van een misdrijf als omschreven in artikel 67 Sv, eerste lid: de feiten waarvoor voorlopige hechtenis is toegelaten. Het gaat om zendingen die zijn toevertrouwd aan een postvervoerbedrijf, aan een geregistreerde aanbieder onder de Telecommunicatiewet of aan een andere instelling van vervoer.

Welke zendingen eronder vallen

Niet alles wat bij de vervoerder ligt, mag worden opgevraagd. Het moet duidelijk gaan om post die van de verdachte komt, aan hem is gericht of over hem gaat. Daarnaast kan het gaan om zendingen die zelf het voorwerp van het misdrijf vormen of die bij het plegen ervan zijn gebruikt, zoals een pakket met verboden goederen. Het woord 'klaarblijkelijk' doet werk: er moet aan de buitenkant of uit de omstandigheden iets zijn waaruit dat blijkt.

Wie beslist

De officier van justitie geeft het bevel; een opsporingsambtenaar kan dit niet zelf. Dat sluit aan bij de bescherming die de vertrouwelijkheid van communicatie toekomt. Voor gewone voorwerpen bij een houder bestaat het lichtere bevel van artikel 96a Sv — maar dat artikel sluit zendingen bij vervoerders juist uit, zodat de zwaardere weg van dit artikel overblijft.

Inlichtingen van de vervoerder

Wie zulke zendingen voor het vervoer onder zich heeft of krijgt, moet op vordering van de officier van justitie of van een hulpofficier de gevraagde inlichtingen geven. Ook daar geldt een grens: de verschoningsregels van de artikelen 217 tot en met 219 Sv zijn van overeenkomstige toepassing, zodat familieleden van de verdachte, geheimhouders en wie zichzelf zou belasten zich kunnen verschonen.

Een voorbeeld. Bij een onderzoek naar de invoer van verdovende middelen ligt bij een pakketdienst een zending op naam van de verdachte. De officier van justitie beveelt de uitlevering daarvan; de pakketdienst krijgt een ontvangstbewijs. Wat er met een gesloten zending mag gebeuren en wie die mag openen, staat in artikel 101 Sv.

In de praktijk

Voor de geadresseerde betekent dit dat een zending kan uitblijven zonder dat hij daarover meteen wordt geïnformeerd; het onderzoeksbelang gaat dan voor. Blijkt de zending niet van belang, dan gaat zij terug de post in. Bent u de vervoerder, geef dan alleen wat het bevel omschrijft en vraag om vastlegging daarvan. Bent u belanghebbende en meent u dat het beslag onterecht is, dan kunt u daarover klagen bij de rechtbank op grond van artikel 552a Sv.

Redactionele toelichting . Geen juridisch advies.

Wettekst