- Na het verstrijken van de tenuitvoerleggingstermijn wordt de straf of maatregel niet ten uitvoer gelegd.
- De tenuitvoerleggingstermijn is een derde langer dan de termijn van verjaring van het recht tot strafvordering.
←
Terug 6:1:21 · Geen tenuitvoerlegging na overlijden van de veroordeelde
Verder 6:1:23 · Begin, stuiting en schorsing van de tenuitvoerleggingstermijn
→
Artikel 6:1:22 Sv: Verjaring van de tenuitvoerlegging
Verjaring van de tenuitvoerlegging
Wettekst
Toelichting
Ook een opgelegde straf kan verjaren. Dit artikel bepaalt dat een straf of maatregel niet meer wordt uitgevoerd als de tenuitvoerleggingstermijn is verstreken. Na die termijn kan de overheid de veroordeelde dus niet meer dwingen de straf te ondergaan of de boete te betalen.
De lengte van die termijn is gekoppeld aan de verjaring van het recht tot strafvordering: de termijn waarbinnen een strafbaar feit vervolgd moet worden (artikel 70 Sr). De tenuitvoerleggingstermijn is een derde langer. Bedraagt de verjaringstermijn voor het feit bijvoorbeeld twaalf jaar, dan is de tenuitvoerleggingstermijn zestien jaar.
Wanneer de termijn begint te lopen, wanneer hij stilstaat en wanneer een nieuwe termijn begint, staat in artikel 6:1:23 Sv.
Redactionele toelichting .
Geen juridisch advies.
Relevante jurisprudentie
Deze uitspraken bepalen hoe dit artikel wordt toegepast.
-
Wanneer begint de termijn om een voorwaardelijke straf nog uit te voeren?
De Hoge Raad overweegt dat het recht om een straf of maatregel uit te voeren vervalt na een termijn die een derde langer is dan de verjaringstermijn voor de vervolging, en dat die regel ook geldt voor een bijkomende straf zoals de ontzegging van de rijbevoegdheid. De uitvoering van de voorwaardelijk opgelegde rijontzegging was in deze zaak dus niet verjaard. De Hoge Raad merkt op dat de overgang van deze regeling naar dit wetboek per 1 januari 2020 aan dat stelsel niets heeft veranderd, en verwerpt het beroep.
Uitspraken via rechtspraak.nl. De samenvattingen zijn van de redactie.