← Terug 29b · Bijstand van een tolk bij het verhoor van de verdachte Verder 29d · Bevoegdheden van de hulpofficier ook uitgeoefend door de officier →

Artikel 29c Sv: Vaststelling van de identiteit van de verdachte bij een verhoor

Vaststelling van de identiteit van de verdachte bij een verhoor

Wettekst

  1. In alle gevallen waarin de verdachte wordt gehoord of een verhoor bijwoont, stelt de rechterlijk ambtenaar de identiteit van de verdachte vast op de wijze, bedoeld in artikel 27a, eerste lid, eerste volzin. De rechterlijk ambtenaar is tevens bevoegd de identiteit van de verdachte vast te stellen op de wijze, bedoeld in artikel 27a, tweede lid, indien over zijn identiteit twijfel bestaat.
  2. De verdachte is verplicht op bevel van een rechterlijk ambtenaar een identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht ter inzage aan te bieden en zijn medewerking te verlenen aan het nemen van zijn vingerafdrukken.

Toelichting

Voordat een verdachte wordt gehoord, moet vaststaan wie hij is. Dit artikel legt die plicht bij de rechterlijk ambtenaar, dus bij de officier van justitie, de rechter-commissaris of de rechter die hem hoort. Het geldt niet alleen als de verdachte zelf wordt verhoord, maar ook als hij een verhoor bijwoont. Daarnaast verplicht het de verdachte zelf om mee te werken aan die vaststelling.

Hoe de identiteit wordt vastgesteld

De gewone manier is die van artikel 27a Sv: de verdachte wordt gevraagd naar zijn naam en voornamen, zijn geboorteplaats en geboortedatum en naar het adres waar hij staat ingeschreven en waar hij feitelijk verblijft. Bestaat er twijfel over wie iemand is, dan kan de rechterlijk ambtenaar overgaan op de zwaardere manier van vaststellen die het tweede lid van dat artikel kent, waarbij een identiteitsbewijs wordt onderzocht of vingerafdrukken worden vergeleken. Die stap is dus niet standaard; hij is gekoppeld aan twijfel over de identiteit.

Wat u moet doen

Op bevel van de rechterlijk ambtenaar bent u verplicht een identiteitsbewijs ter inzage aan te bieden, zoals de Wet op de identificatieplicht dat omschrijft, en mee te werken aan het nemen van uw vingerafdrukken. Dit is een uitzondering op het beeld dat een verdachte nergens aan hoeft mee te werken. Uw zwijgrecht ziet op vragen over het feit; het geeft niet het recht uw identiteit verborgen te houden.

Waarom dit ertoe doet

Een strafzaak moet over de juiste persoon gaan. Verwisseling van personen leidt tot onterechte vervolging, onterechte registraties en soms tot een dagvaarding of een straf op naam van iemand die er niets mee te maken heeft. Ook voor de verdachte zelf is een correcte vaststelling dus van belang. Aan de vastgestelde identiteit wordt bovendien de administratie van de strafrechtsketen gekoppeld, zodat stukken bij de juiste persoon terechtkomen.

Een voorbeeld. Iemand verschijnt bij de rechter-commissaris zonder identiteitsbewijs en geeft een naam op die afwijkt van wat in het dossier staat, met een spelling die eerder niet voorkwam. Omdat er twijfel bestaat, kan de identiteit op de zwaardere manier worden vastgesteld. Blijkt daaruit dat hij eerder onder een andere naam is geregistreerd, dan wordt dat in de stukken rechtgezet.

In de praktijk

Neem een geldig identiteitsbewijs mee naar elk verhoor en naar de zitting; dat voorkomt vertraging en misverstanden. Klopt uw naam, geboortedatum of adres niet in de stukken, meld dat dan en laat het corrigeren, want oproepingen en beslissingen worden naar die gegevens gestuurd. Meewerken aan de vaststelling van uw identiteit betekent niet dat u ook vragen over de zaak moet beantwoorden: dat blijft uw keuze, zoals artikel 29 Sv bepaalt.

Redactionele toelichting . Geen juridisch advies.

Relevante jurisprudentie

Deze uitspraken bepalen hoe dit artikel wordt toegepast.

  1. Wie kan de verdachte bevelen mee te werken aan vingerafdrukken?

    Hoge Raad · 2018-04-17 · ECLI:NL:HR:2018:612

    De Hoge Raad legt uit dat dit artikel alleen straft wie niet voldoet aan een verplichting die hem bij of krachtens een van de genoemde wetten is opgelegd. De bepaling in het Wetboek van Strafvordering waarop de vervolging was gebaseerd geeft opsporingsambtenaren wel de bevoegdheid om vingerafdrukken te nemen en de verdachte kan worden gedwongen dat te ondergaan, maar zij legt hem geen verplichting tot medewerking op. Wie bij het gebruik van die bevoegdheid niet meewerkt, overtreedt dit artikel dus niet. Het cassatieberoep van het openbaar ministerie tegen de vrijspraak werd verworpen.

Uitspraken via rechtspraak.nl. De samenvattingen zijn van de redactie.

← Terug 29b · Bijstand van een tolk bij het verhoor van de verdachte Verder 29d · Bevoegdheden van de hulpofficier ook uitgeoefend door de officier →