- Voorwaardelijke invrijheidstelling kan worden verleend: a. aan de veroordeelde tot vrijheidsstraf van meer dan een jaar en ten hoogste twee jaren wanneer de vrijheidsbeneming ten minste een jaar heeft geduurd en van het alsdan nog ten uitvoer te leggen gedeelte van de straf een derde gedeelte is ondergaan; b. aan de veroordeelde tot tijdelijke gevangenisstraf van meer dan twee jaren wanneer hij twee derde gedeelte daarvan heeft ondergaan, met dien verstande dat de periode waarover voorwaardelijke invrijheidstelling wordt verleend, niet langer kan zijn dan twee jaren.
- Het eerste lid is niet van toepassing indien: a. de rechter heeft bepaald dat een gedeelte van de vrijheidsstraf niet ten uitvoer zal worden gelegd; b. de rechter heeft gelast dat de niet ten uitvoer gelegde straf of een gedeelte daarvan alsnog ten uitvoer wordt gelegd omdat enige gestelde voorwaarde niet is nageleefd; c. de veroordeelde een vreemdeling is die geen rechtmatig verblijf heeft in Nederland in de zin van artikel 8, onder a tot en met e en l, van de Vreemdelingenwet 2000.
- Bij de beslissing over het verlenen van voorwaardelijke invrijheidstelling worden in ieder geval de volgende aspecten betrokken: a. de mate waarin en de wijze waarop de veroordeelde door zijn gedrag heeft doen blijken van een bijzondere geschiktheid tot terugkeer in de samenleving; b. de mogelijkheden om eventuele aan de invrijheidstelling verbonden risico’s te beperken en beheersen; c. de belangen van slachtoffers, nabestaanden en andere relevante personen, waaronder de door de veroordeelde geleverde inspanningen om de door het strafbare feit veroorzaakte schade te vergoeden.
- In afwijking van het eerste lid kan Onze Minister van Justitie en Veiligheid in het geval van de tenuitvoerlegging van een in het buitenland opgelegde vrijheidsstraf in Nederland bepalen dat: a. de voorwaardelijke invrijheidstelling op een eerder tijdstip kan plaatsvinden, indien de veroordeelde op dat eerdere tijdstip voorwaardelijk in vrijheid zou zijn gesteld, als de tenuitvoerlegging niet aan Nederland zou zijn overgedragen; b. de voorwaardelijke invrijheidstelling op een later tijdstip kan plaatsvinden, voor zover de mogelijkheid van voorwaardelijke invrijheidstelling op dat latere tijdstip de instemming van de buitenlandse autoriteit met de overbrenging van de veroordeelde naar Nederland heeft bevorderd.
- Artikel 6:2:5 is van overeenkomstige toepassing.
Artikel 6:2:10 Sv: Voorwaardelijke invrijheidstelling: wie en wanneer
Voorwaardelijke invrijheidstelling: wie en wanneer
Wettekst
Toelichting
Voorwaardelijke invrijheidstelling (vaak v.i. genoemd) betekent dat een gedetineerde het laatste deel van zijn straf niet in de inrichting doorbrengt, maar in de samenleving, onder voorwaarden. Dit artikel bepaalt wie daarvoor in aanmerking kan komen en vanaf wanneer. Het is geen automatisme: de wet zegt dat v.i. kan worden verleend. Het openbaar ministerie beslist erover (artikel 6:2:12 Sv).
Het moment
- Straf van meer dan een jaar en ten hoogste twee jaar: v.i. is mogelijk als de vrijheidsbeneming ten minste een jaar heeft geduurd en daarna een derde van het resterende deel is ondergaan.
- Tijdelijke gevangenisstraf van meer dan twee jaar: v.i. is mogelijk na twee derde van de straf, maar de periode waarover v.i. wordt verleend is nooit langer dan twee jaar.
Twee voorbeelden. Bij een straf van achttien maanden resteert na een jaar nog zes maanden; een derde daarvan is twee maanden, dus v.i. is mogelijk na veertien maanden. Bij een straf van negen jaar is twee derde zes jaar, maar dan zou de v.i.-periode drie jaar zijn. Omdat die periode ten hoogste twee jaar mag zijn, is v.i. pas mogelijk na zeven jaar.
Wanneer v.i. niet mogelijk is
De regeling geldt niet als de rechter heeft bepaald dat een deel van de vrijheidsstraf voorwaardelijk is, of als de rechter heeft gelast dat een voorwaardelijke straf alsnog wordt uitgevoerd omdat een voorwaarde niet werd nageleefd. Ook een vreemdeling zonder rechtmatig verblijf in Nederland in de zin van artikel 8, onder a tot en met e en l, van de Vreemdelingenwet 2000 komt niet in aanmerking. Voor die laatste groep biedt artikel 6:2:4 Sv wel de mogelijkheid van strafonderbreking voor onbepaalde tijd.
Waarop de beslissing let
Bij de beslissing worden in ieder geval betrokken: in hoeverre de veroordeelde door zijn gedrag heeft laten zien dat hij geschikt is om terug te keren in de samenleving, de mogelijkheden om risico's van de invrijheidstelling te beperken en te beheersen, en de belangen van slachtoffers, nabestaanden en andere betrokkenen. Bij dat laatste telt ook mee wat de veroordeelde heeft gedaan om de schade van zijn strafbare feit te vergoeden.
Straffen uit het buitenland
Wordt een in het buitenland opgelegde vrijheidsstraf in Nederland uitgevoerd, dan kan de minister afwijken van het gewone tijdstip. V.i. kan eerder plaatsvinden als de veroordeelde in het buitenland op dat eerdere moment vrij zou zijn gekomen. V.i. kan ook later plaatsvinden, als dat latere moment eraan heeft bijgedragen dat het andere land instemde met overbrenging naar Nederland. Voor de feitelijke invrijheidstelling geldt artikel 6:2:5 Sv, dus onder meer de termijn van drie uur na een bevel.
Relevante jurisprudentie
Deze uitspraken bepalen hoe dit artikel wordt toegepast.
-
Mag de nieuwe v.i.-regeling gelden voor een ouder feit?
De regeling van de voorwaardelijke invrijheidstelling gaat over de uitvoering van een al opgelegde straf en niet over de strafbaarstelling of de strafbedreiging. Volgens de Hoge Raad is het daarom geen verboden zwaardere straf wanneer de sinds 1 juli 2021 geldende regeling - waarin de invrijheidstelling niet meer vanzelf volgt en ten hoogste twee jaar kan beslaan - wordt toegepast op een na die datum uitgesproken veroordeling voor een eerder feit. Hij wijst erop dat ook onder de oude regeling de mogelijkheid bestond dat de veroordeelde zijn hele straf moest uitzitten. Het arrest werd op een ander punt vernietigd en de gevangenisstraf verlaagd.
-
Waartegen kan een bezwaarschrift over de v.i. worden ingediend?
Wordt een in het buitenland opgelegde vrijheidsstraf in Nederland uitgevoerd, dan geldt in beginsel de Nederlandse regeling van de voorwaardelijke invrijheidstelling. De Hoge Raad oordeelt dat de minister zijn bevoegdheid om die invrijheidstelling te vervroegen moet gebruiken als voldoende zeker is dat de veroordeelde in het land van de veroordeling eerder vrij zou zijn gekomen, zodat hij hier niet feitelijk een groter deel van zijn straf hoeft te ondergaan. Daarvoor is in de regel alleen plaats als de rechter die de straf oplegde daar al rekening mee hield en objectief is vast te stellen wanneer die invrijheidstelling zou zijn verleend; hangt zij vooral af van het gedrag tijdens de detentie, dan niet. Weigert de minister, dan kan de veroordeelde daarover naar de burgerlijke rechter. Het beroep is verworpen.
Uitspraken via rechtspraak.nl. De samenvattingen zijn van de redactie.