Artikel 6:3:2 Sv: Wijziging van de soort werk bij een taakstraf

Bij een taakstraf bepaalt de rechter (of de officier van justitie in een strafbeschikking) niet alleen hoeveel uren iemand moet werken, maar kan ook worden vastgelegd wat voor werk dat is, zoals artikel 22c, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht mogelijk maakt. In de praktijk kan het gebeuren dat de veroordeelde dat werk niet of niet helemaal kan doen, bijvoorbeeld door een blessure die hem ongeschikt maakt voor zwaar buitenwerk. Dit artikel geeft het openbaar ministerie dan een uitweg die niet meteen tot vervangende hechtenis leidt.

Wat het openbaar ministerie mag aanpassen

Het openbaar ministerie kan de straf wijzigen, maar alleen wat betreft de aard van de werkzaamheden. Voorwaarde is dat het openbaar ministerie oordeelt dat de veroordeelde de taakstraf niet geheel volgens de opgelegde straf kan verrichten of heeft kunnen verrichten. Bij de wijziging moet het openbaar ministerie zo dicht mogelijk bij de oorspronkelijke straf blijven. Het gaat dus om bijsturen, niet om een lichtere of andere straf.

Kennisgeving aan de veroordeelde

De veroordeelde krijgt van de wijziging schriftelijk bericht. Die kennisgeving wordt zo snel mogelijk betekend, dat wil zeggen officieel aan hem uitgereikt. Er moet in staan hoeveel uren taakstraf volgens het openbaar ministerie al zijn verricht en hoe de straf voor de rest nu luidt. Zo weet de veroordeelde precies wat hij nog moet doen.

Een beslissing op grond van dit artikel kan tot drie maanden na afloop van de termijn voor het voltooien van de taakstraf worden genomen (artikel 6:3:4 Sv). Voor jeugdigen geldt dit artikel ook, met als extra eis dat de raad voor de kinderbescherming en de veroordeelde eerst worden gehoord (artikel 6:3:9 Sv).