← Terug 511d · Behandeling van de ontnemingsvordering op de zitting Verder 511f · Bewijs voor de schatting van het wederrechtelijk voordeel →

Artikel 511e Sv: Beraadslaging en uitspraak over het ontnemingsbedrag

Beraadslaging en uitspraak over het ontnemingsbedrag

Wettekst

  1. Op de beraadslaging en de uitspraak zijn de bepalingen van de vierde afdeling van Titel VI van het tweede Boek van overeenkomstige toepassing, met dien verstande dat a. de rechtbank naar aanleiding van de vordering en van het onderzoek ter terechtzitting beraadslaagt over de vraag of de in artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht bedoelde maatregel moet worden opgelegd en zo ja, op welk bedrag de omvang van het wederrechtelijk verkregen voordeel is te schatten; en b. de uitspraak in geen geval later mag plaatsvinden dan zes weken na de dag waarop het onderzoek is gesloten.
  2. De rechtbank kan, in geval onder de beraadslaging blijkt dat het onderzoek ter terechtzitting niet volledig is geweest, overeenkomstig de bepalingen van artikel 511d, tweede en derde lid, een onderzoek door de officier van justitie doen plaats vinden. In dit geval wordt gehandeld als ware het onderzoek voor onbepaalde tijd geschorst.

Toelichting

Als het onderzoek op de zitting is gesloten, trekt de rechtbank zich terug om te beslissen. Dit artikel bepaalt waarover zij in een ontnemingszaak beraadslaagt, binnen welke termijn de uitspraak moet volgen, en wat er gebeurt als tijdens het beraad blijkt dat het onderzoek niet volledig is geweest.

Twee vragen

De beraadslaging gaat over twee dingen. Ten eerste: moet de maatregel tot ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel worden opgelegd? Ten tweede, als het antwoord daarop ja is: op welk bedrag is de omvang van dat voordeel te schatten? Het woord schatten is hier belangrijk. De wet verlangt geen berekening tot op de cent, maar wel een schatting die op wettige bewijsmiddelen berust; dat laatste is geregeld in artikel 511f Sv.

De termijn voor de uitspraak

De uitspraak mag in geen geval later plaatsvinden dan zes weken na de dag waarop het onderzoek is gesloten. Die harde grens is er niet voor niets: ontnemingszaken zijn rekenwerk, en zonder termijn zou een ingewikkeld dossier maanden kunnen blijven liggen terwijl de betrokkene in onzekerheid verkeert over de vraag of hij een groot bedrag moet betalen.

Als het onderzoek niet volledig blijkt

Komt de rechtbank tijdens de beraadslaging tot de conclusie dat het onderzoek op de zitting niet volledig is geweest, dan kan zij alsnog onderzoek door de officier van justitie laten doen, op dezelfde manier als tijdens de behandeling zelf. In dat geval wordt gehandeld alsof het onderzoek voor onbepaalde tijd is geschorst. De zaak komt dus terug op zitting nadat het aanvullende onderzoek is gedaan.

Een voorbeeld. Bij het narekenen van de vordering valt de rechtbank op dat een post twee keer lijkt te zijn meegeteld en dat over een bepaalde periode geen enkel gegeven in het dossier zit. In plaats van een schatting te maken die op lucht rust, geeft zij het dossier terug aan de officier van justitie met de opdracht dat punt uit te zoeken. Later wordt de behandeling voortgezet en volgt alsnog een uitspraak.

Wat de uitspraak inhoudt

De rechtbank stelt in de uitspraak het geschatte voordeel vast en legt de verplichting op dat bedrag aan de staat te betalen. Zij kan tot een lager bedrag komen dan gevorderd, bijvoorbeeld omdat kosten alsnog in mindering worden gebracht of omdat een deel van de gestelde inkomsten niet is komen vast te staan. Zij kan de vordering ook afwijzen als de maatregel niet op zijn plaats is.

In de praktijk

Voor de betrokkene is dit het moment waarop duidelijk wordt wat de zaak hem kost. Vraag het vonnis op en lees hoe de rechtbank tot het bedrag is gekomen: welke posten zijn meegeteld, welke aftrek is geaccepteerd en welke bewijsmiddelen zijn gebruikt. Precies die motivering is het aanknopingspunt om te beoordelen of hoger beroep zinvol is; hoe dat werkt, staat in artikel 511g Sv.

Redactionele toelichting . Geen juridisch advies.

Relevante jurisprudentie

Deze uitspraken bepalen hoe dit artikel wordt toegepast.

  1. Mag de rechter de schatting op nieuwe omstandigheden baseren?

    Hoge Raad · 2017-09-26 · ECLI:NL:HR:2017:2475

    De vordering is niet de grondslag waarop de rechter heeft te beslissen maar slechts de aanleiding daarvoor; zijn beraadslaging gaat over de vraag of de maatregel moet worden opgelegd en op welk bedrag het voordeel is te schatten, en geen rechtsregel verbiedt hem een hoger bedrag vast te stellen dan is gevorderd. De Hoge Raad voegt daaraan toe dat de beginselen van een eerlijk proces kunnen meebrengen dat hij bepaalde feiten en omstandigheden pas in die beraadslaging mag betrekken nadat partijen zich erover hebben kunnen uitlaten. Dat is vooral zo wanneer zij zo nieuw zijn dat partijen daarmee geen rekening hoefden te houden en een ontoelaatbare verrassingsbeslissing zou volgen. Het beroep werd verworpen.

  2. Moet de rechter reageren op een onderbouwd standpunt over het voordeel?

    Hoge Raad · 2007-11-06 · ECLI:NL:HR:2007:BA3593

    Geen wettelijke bepaling schrijft uitdrukkelijk voor dat de rechter op een verweer over de toerekening van het voordeel een uitdrukkelijke beslissing geeft. De Hoge Raad beslist dat de bepalingen over de beraadslaging en de uitspraak in strafzaken hier van overeenkomstige toepassing zijn, zodat ook de plicht geldt om in het bijzonder de redenen op te geven waarom van een uitdrukkelijk onderbouwd standpunt wordt afgeweken; de wetsgeschiedenis wijst er niet op dat de wetgever dat in ontnemingszaken anders wilde. Het hof had dat nagelaten, wat nietigheid meebrengt; de uitspraak werd vernietigd en de zaak teruggewezen.

  3. Welke eisen gelden als de schatting op een anonieme verklaring rust?

    Hoge Raad · 2011-12-20 · ECLI:NL:HR:2011:BQ6002

    De bepalingen over de beraadslaging en de uitspraak in strafzaken gelden ook hier, en daartoe hoort de plicht om het gebruik van bepaalde schriftelijke stukken bijzonder te motiveren. De regeling die het gebruik van anonieme verklaringen in strafzaken aan voorwaarden bindt is volgens de Hoge Raad niet van toepassing op de ontnemingsprocedure, maar wel moet gewaarborgd zijn dat aan de verdedigingsrechten van de betrokkene voldoende wordt tegemoetgekomen. Gebruikt de rechter zo'n verklaring voor de schatting, dan moet hij in zijn uitspraak laten zien dat hij de betrouwbaarheid ervan en de positie van de verdediging heeft onderzocht. Van zo'n onderzoek bleek niet; de uitspraak werd vernietigd en de zaak teruggewezen.

Uitspraken via rechtspraak.nl. De samenvattingen zijn van de redactie.

← Terug 511d · Behandeling van de ontnemingsvordering op de zitting Verder 511f · Bewijs voor de schatting van het wederrechtelijk voordeel →