Artikel 66 Sv: Duur van gevangenneming en gevangenhouding

Dit artikel bevat de termijnen van de voorlopige hechtenis na de bewaring. Het geeft de maximale geldigheidsduur van een bevel tot gevangenneming of gevangenhouding, regelt wat er gebeurt zodra de zitting is begonnen, en beperkt het aantal verlengingen.

Negentig dagen

De rechtbank bepaalt hoe lang het bevel geldt, met negentig dagen als maximum. Die termijn gaat in op het moment waarop het bevel wordt uitgevoerd. Wil het openbaar ministerie de verdachte vast blijven houden, dan moet het onderzoek op de zitting binnen deze termijn, eventueel na verlenging, zijn begonnen.

Zodra de zitting begint

Is het bevel op de terechtzitting gegeven, of is het onderzoek op de zitting binnen de bepaalde termijn begonnen, dan loopt het bevel door tot zestig dagen zijn verstreken na de dag waarop de einduitspraak is gedaan. Vanaf het begin van het onderzoek op de zitting loopt de hechtenis dus door zonder dat telkens een nieuw bevel nodig is, tot kort na het vonnis. Dat begin hoeft geen volledige inhoudelijke behandeling te zijn: vaak wordt het onderzoek op een eerste zitting geopend en meteen weer aangehouden, bijvoorbeeld omdat het onderzoek nog niet klaar is (een zogenoemde pro-formazitting). Ook dan blijft het bevel van kracht; voor de duur van zo'n onderbreking gelden de regels van artikel 282 Sv.

Verlengen: hoogstens twee keer

Vóór de aanvang van het onderzoek op de zitting kan de rechtbank de termijn op vordering van de officier van justitie ten hoogste twee keer verlengen. Er geldt daarbij een harde bovengrens: het oorspronkelijke bevel en de verlengingen samen mogen niet meer dan negentig dagen belopen. De verdachte wordt in de gelegenheid gesteld op de vordering te worden gehoord. Op elk verlengingsbevel zijn dezelfde regels van toepassing als op het eerste bevel.

Terroristische misdrijven

Bij verdenking van een terroristisch misdrijf gelden ruimere termijnen: na de negentig dagen kan de duur nog ten hoogste twee jaren worden verlengd, telkens met periodes van niet meer dan negentig dagen. Een vordering tot zo'n verlenging wordt in het openbaar behandeld. Die openbaarheid is een tegenwicht tegen de zwaarte van de maatregel.

Een voorbeeld. Een verdachte krijgt eerst dertig dagen gevangenhouding. De rechtbank verlengt die twee keer met dertig dagen. Daarmee zijn de negentig dagen vol en kan er niet nog een keer worden verlengd: de zaak moet dan op zitting komen, of de verdachte wordt in vrijheid gesteld. Begint het onderzoek op de zitting binnen die termijn, dan loopt het bevel door tot zestig dagen na de einduitspraak.

In de praktijk

Voor wie vastzit, is dit het artikel dat de kalender bepaalt. Elke verlengingsbeslissing is een moment waarop u en uw advocaat kunnen aanvoeren dat de gronden zijn weggevallen of dat schorsing onder voorwaarden verantwoord is. Houd er ook rekening mee dat de tijd in voorlopige hechtenis bij een veroordeling in mindering wordt gebracht op de straf; dat volgt uit het Wetboek van Strafrecht.