← Terug 63 · Het bevel tot bewaring door de rechter-commissaris Verder 65 · Gevangenhouding en gevangenneming door de rechtbank →

Artikel 64 Sv: Duur van de bewaring en invrijheidstelling

Duur van de bewaring en invrijheidstelling

Wettekst

  1. Het bevel tot bewaring is van kracht gedurende een door de rechter-commissaris te bepalen termijn van ten hoogste veertien dagen, welke ingaat op het ogenblik der tenuitvoerlegging.
  2. Zodra de rechter-commissaris of de officier van justitie van oordeel is, dat de gronden zijn vervallen waarop het bevel tot bewaring is verleend, gelast hij de invrijheidstelling van de verdachte.
  3. Tegen een beschikking van de rechter-commissaris tot invrijheidstelling van de verdachte op de voet van het tweede lid, staat voor de officier van justitie binnen veertien dagen daarna bij de rechtbank hoger beroep open.

Toelichting

Een bevel tot bewaring geldt niet onbeperkt. Dit artikel geeft de maximale duur, verplicht tot vrijlating zodra de reden voor de hechtenis wegvalt, en regelt het hoger beroep van de officier van justitie tegen zo'n vrijlating.

Ten hoogste veertien dagen

De rechter-commissaris bepaalt hoe lang het bevel geldt, met veertien dagen als maximum. Die termijn gaat in op het moment waarop het bevel wordt uitgevoerd, dus wanneer de vrijheidsbeneming op grond van dit bevel begint. Wil het openbaar ministerie de verdachte daarna nog vasthouden, dan moet het bij de rechtbank gevangenhouding vorderen; dat is geregeld in artikel 65 Sv.

Vrijlaten zodra de grond vervalt

De termijn is opnieuw een bovengrens, geen recht om iemand veertien dagen vast te houden. Zodra de rechter-commissaris of de officier van justitie vindt dat de gronden waarop het bevel berustte zijn vervallen, gelast hij de invrijheidstelling. Denk aan een verdachte die is vastgehouden omdat hij het onderzoek kon beïnvloeden: zijn alle getuigen gehoord, dan verdwijnt die grond en hoort hij naar buiten te gaan.

Hoger beroep van de officier van justitie

Laat de rechter-commissaris de verdachte om die reden vrij, dan kan de officier van justitie daartegen binnen veertien dagen hoger beroep instellen bij de rechtbank. De verdachte is in de tussentijd gewoon vrij. Voor de verdachte zelf geeft dit artikel geen rechtsmiddel: hij hoeft niet in beroep tegen zijn eigen vrijlating, en voor het aanvechten van de hechtenis kent het wetboek andere wegen, zoals een verzoek tot opheffing of schorsing.

Een voorbeeld. Een verdachte zit in bewaring omdat er nog getuigen moesten worden gehoord. Na een week is dat onderzoek klaar en is er verder geen reden hem vast te houden. De officier van justitie moet dan zijn invrijheidstelling gelasten; wachten tot de veertien dagen vol zijn, mag niet.

Wat dit voor u betekent

Houd het einde van de termijn in de gaten: loopt de bewaring af zonder dat de rechtbank gevangenhouding heeft bevolen, dan is er geen titel meer om u vast te houden. Verandert er iets in uw zaak — een medeverdachte bekent, een getuige is gehoord, uw woonsituatie wordt duidelijk — meld dat dan aan uw advocaat, want dat kan raken aan de vraag of de gronden nog bestaan.

Hoe het verdergaat

In de praktijk wordt in de laatste dagen van de bewaring de vordering tot gevangenhouding behandeld. De rechtbank beslist dan over een aanzienlijk langere periode: artikel 66 Sv geeft daarvoor een termijn van ten hoogste negentig dagen. Het is dus verstandig die zitting goed voor te bereiden met uw advocaat, ook als de bewaring zelf niet is bestreden.

Redactionele toelichting . Geen juridisch advies.
← Terug 63 · Het bevel tot bewaring door de rechter-commissaris Verder 65 · Gevangenhouding en gevangenneming door de rechtbank →