← Terug 20 · Hoger beroep en cassatie tegen beslissingen over de schorsing Verder 22 · Openbaarheid van de behandeling in de raadkamer →

Artikel 21 Sv: Behandeling door de raadkamer en haar samenstelling

Behandeling door de raadkamer en haar samenstelling

Wettekst

  1. In alle gevallen waarin niet de beslissing door het rechterlijk college op de terechtzitting is voorgeschreven of aldaar ambtshalve wordt genomen, geschiedt de behandeling door de raadkamer. Echter geschieden op de terechtzitting onderzoek en beslissing omtrent alle vorderingen, verzoeken of voordrachten, aldaar gedaan.
  2. De raadkamer is als volgt samengesteld: a. bij de rechtbanken uit drie leden of, indien het vijfde lid, eerste volzin van toepassing is, uit één lid; b. bij de gerechtshoven uit drie leden of, indien het zesde lid van toepassing is, uit één lid; c. bij de Hoge Raad uit vijf leden of, overeenkomstig artikel 75, derde lid, van de Wet op de rechterlijke organisatie, uit drie leden.
  3. Indien door de raadkamer eene beslissing moet worden gegeven na den aanvang van het onderzoek op de terechtzitting, is zij zooveel mogelijk samengesteld uit de leden die op de terechtzitting over de zaak hebben gezeten.
  4. Het lid of plaatsvervangend lid dat als rechter- of raadsheer-commissaris eenig onderzoek in de zaak heeft verricht, neemt, op straffe van nietigheid, aan de behandeling door de raadkamer geen deel, tenzij het onderzoek uitsluitend heeft plaatsgevonden op grond van artikel 316, tweede lid, en de rechter- of raadsheer-commissaris ook aan het verdere onderzoek ter terechtzitting kan deelnemen.
  5. Behandeling door een enkelvoudige kamer van de rechtbank kan geschieden indien de zaak van eenvoudige aard is. Behandeling door een enkelvoudige kamer vindt in elk geval plaats, indien de kantonrechter de zaak behandelt en beslist. Behandeling door een meervoudige kamer vindt in elk geval plaats, indien het betreft de behandeling van beroep tegen een beschikking van de rechter-commissaris, alsmede van de vordering van het openbaar ministerie tot gevangenhouding of gevangenneming als bedoeld in artikel 65, 66, derde lid, laatste volzin, of 66a.
  6. Behandeling door een enkelvoudige kamer van het gerechtshof kan geschieden indien de behandeling verband houdt met een zaak als bedoeld in artikel 411, tweede lid, alsmede indien het betreft de behandeling van een vordering tot verlenging van de gevangenhouding als bedoeld in artikel 75, eerste lid.
  7. Indien het lid van de rechtbank als bedoeld in het vijfde lid of het lid van het gerechtshof als bedoeld in het zesde lid, oordeelt dat de zaak door een meervoudige kamer moet worden behandeld verwijst hij de zaak daarheen. De verwijzing kan geschieden in elke stand van de behandeling. De verwezen zaak wordt voortgezet in de stand waarin zij zich bevond. Bij de beoordeling van de zaak kan hetgeen voor de verwijzing bij de behandeling in raadkamer heeft plaatsgevonden worden betrokken.

Toelichting

Lang niet elke beslissing in een strafzaak valt op een openbare zitting. Voor alles wat de wet niet aan de terechtzitting heeft voorbehouden, is de raadkamer de plek: een besloten behandeling waarin bijvoorbeeld wordt beslist over voortzetting van de voorlopige hechtenis, over beklag over inbeslagneming of over beroep tegen een beslissing van de rechter-commissaris. Dit artikel regelt wanneer de raadkamer aan zet is en hoe zij is samengesteld.

Raadkamer of terechtzitting

De hoofdregel van het eerste lid is eenvoudig: schrijft de wet niet voor dat het gerecht op de terechtzitting beslist, en neemt het die beslissing daar ook niet uit zichzelf, dan gebeurt de behandeling in raadkamer. Daar staat één ding tegenover: vorderingen, verzoeken en voordrachten die op de terechtzitting zelf worden gedaan, worden ook daar onderzocht en beslist. Wat op de zitting opkomt, blijft dus op de zitting.

Uit hoeveel rechters

  • Bij de rechtbank drie leden, of één lid in de gevallen waarin een enkelvoudige behandeling is toegestaan.
  • Bij het gerechtshof drie leden, of één lid in de gevallen die het zesde lid noemt.

- Bij de Hoge Raad vijf leden, of drie leden in de gevallen die de Wet op de rechterlijke organisatie aanwijst.

Eén rechter of drie

Een enkelvoudige kamer van de rechtbank kan de zaak doen als die van eenvoudige aard is, en behandelt haar altijd wanneer de kantonrechter de zaak doet. Drie rechters zijn juist verplicht bij beroep tegen een beschikking van de rechter-commissaris en bij een vordering van het openbaar ministerie tot gevangenhouding of gevangenneming als bedoeld in artikel 65 Sv, in het derde lid, laatste volzin, van artikel 66 Sv, of in artikel 66a Sv; die volzin van artikel 66 Sv ziet op terroristische misdrijven. Een gewone vordering tot verlenging van de gevangenhouding hoort daar niet bij en kan dus door één rechter worden behandeld als de zaak eenvoudig is. Bij het gerechtshof kan één raadsheer beslissen als de behandeling samenhangt met een zaak als bedoeld in artikel 411 Sv, tweede lid, en bij een vordering tot verlenging van de gevangenhouding als bedoeld in artikel 75 Sv. De zwaarste beslissingen over iemands vrijheid liggen dus bij meer dan één rechter.

Blijkt tijdens de behandeling dat de zaak toch te zwaar of te ingewikkeld is voor één rechter, dan verwijst hij haar naar de meervoudige kamer. Dat kan in elke stand van de behandeling. De zaak gaat daar verder waar zij was gebleven, en wat vóór de verwijzing in raadkamer is besproken mag bij de beoordeling worden betrokken. Er hoeft dus niet opnieuw te worden begonnen.

Wie niet mag meedoen

Een rechter die in dezelfde zaak als rechter-commissaris of raadsheer-commissaris onderzoek heeft verricht, mag niet in de raadkamer meebeslissen. Doet hij dat toch, dan is de beslissing nietig. De reden is onpartijdigheid: wie het onderzoek zelf heeft gedaan, moet daar niet vervolgens over oordelen. Er is één uitzondering, voor het geval het onderzoek uitsluitend plaatsvond op grond van artikel 316 Sv, tweede lid, en de betrokken rechter ook aan het verdere onderzoek op de zitting mag deelnemen. Moet de raadkamer beslissen nadat het onderzoek op de terechtzitting al is begonnen, dan bestaat zij zoveel mogelijk uit de rechters die de zaak op zitting hebben behandeld; die kennen het dossier immers.

Een voorbeeld. Een verdachte gaat in beroep tegen een beslissing van de rechter-commissaris. Dat beroep wordt behandeld door drie rechters, en de rechter-commissaris die de bestreden beslissing nam, zit daar niet bij. Zijn advocaat licht in raadkamer toe waarom de beslissing volgens hem anders had moeten uitvallen.

In de praktijk

Een raadkamerbehandeling is meestal kort en niet openbaar, maar het is wel het moment waarop over uw vrijheid of over uw spullen wordt beslist. Ga erheen als u wordt opgeroepen en laat u bijstaan door een advocaat. Kijk in de oproeping of de beslissing wie er zitten: bij zwaardere beslissingen hoort u drie rechters aan te treffen. Herkent u een rechter die eerder als rechter-commissaris in uw zaak optrad, wijs uw advocaat daar dan meteen op.

Redactionele toelichting . Geen juridisch advies.

Relevante jurisprudentie

Deze uitspraken bepalen hoe dit artikel wordt toegepast.

  1. Voor welk feit mag gevangenneming worden bevolen?

    Hoge Raad · 2018-12-18 · ECLI:NL:HR:2018:2351

    In cassatie in het belang van de wet beslist de Hoge Raad dat de zittingsrechter geen gevangenneming mag bevelen voor een feit waarvoor de verdachte al op grond van een geldig bevel in voorlopige hechtenis zit. Voor een ander feit, dat niet in dat bevel staat maar waarvoor voorlopige hechtenis wel is toegelaten, mag dat juist wel, ook als beide feiten samen worden behandeld. Zit de verdachte in bewaring, dan kan op de zitting geen gevangenneming maar wel gevangenhouding worden bevolen, en dat mag ook een enkelvoudige kamer doen. De beschikking van het hof is in het belang van de wet vernietigd.

  2. Is een beslissing op een verzoek ter zitting een beschikking?

    Hoge Raad · 2015-02-10 · ECLI:NL:HR:2015:257

    Een op de zitting gedaan verzoek tot schorsing van de voorlopige hechtenis moet daar ook worden beslist, en zo'n beslissing kan volgens de Hoge Raad niet als beschikking worden aangemerkt: art. 138 Sv rekent tot de beschikkingen juist de beslissingen die niet op de terechtzitting zijn gegeven. Tegen een op de zitting gegeven beslissing staat voor de officier van justitie alleen gelijktijdig met het beroep tegen de einduitspraak hoger beroep open. Dat de beslissing ook afzonderlijk op schrift is gesteld, maakt haar nog geen beschikking. Het beroep wordt verworpen.

  3. Mag de rechter die getuigen hoorde in de raadkamer meebeslissen?

    Hoge Raad · 2012-09-11 · ECLI:NL:HR:2012:BW8781

    De Hoge Raad overweegt dat uit het eerste en het vierde lid van artikel 21 Sv samen volgt dat de regeling over het horen van getuigen door een rechter-commissaris ook geldt bij de behandeling van een klaagschrift in de raadkamer. Het gerecht kan met instemming van het openbaar ministerie en de klager een van de rechters die over het klaagschrift beslissen als rechter-commissaris aanwijzen; die rechter mag daarna aan de verdere behandeling blijven deelnemen. Die instemming kan stilzwijgend worden gegeven en worden afgeleid uit de houding die partijen na de aanwijzing hebben aangenomen. Het beroep werd verworpen.

Uitspraken via rechtspraak.nl. De samenvattingen zijn van de redactie.

← Terug 20 · Hoger beroep en cassatie tegen beslissingen over de schorsing Verder 22 · Openbaarheid van de behandeling in de raadkamer →