- Hij die in staat van faillissement is verklaard, wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste vier jaren of geldboete van de vijfde categorie: 1°. indien hij desgevraagd opzettelijk niet terstond, overeenkomstig de op hem rustende wettelijke verplichtingen ter zake, een ingevolge de wettelijke verplichtingen gevoerde en bewaarde administratie en de daartoe behorende boeken, bescheiden en andere gegevensdragers in ongeschonden vorm, zo nodig met de hulpmiddelen om de inhoud binnen redelijke termijn leesbaar te maken, aan de curator verstrekt; 2°. indien hij voor of tijdens het faillissement opzettelijk niet heeft voldaan aan de wettelijke verplichtingen tot het voeren van een administratie en het bewaren van de daartoe behorende boeken, bescheiden en andere gegevensdragers, ten gevolge waarvan de afhandeling wordt bemoeilijkt.
- Met dezelfde straf wordt gestraft de bestuurder of commissaris van een rechtspersoon, indien: 1°. hij tijdens het faillissement van de rechtspersoon desgevraagd opzettelijk niet terstond, overeenkomstig de op hem rustende wettelijke verplichtingen ter zake, een ingevolge de wettelijke verplichtingen gevoerde en bewaarde administratie en de daartoe behorende boeken, bescheiden en andere gegevensdragers in ongeschonden vorm, zo nodig met de hulpmiddelen om de inhoud binnen redelijke termijn leesbaar te maken, aan de curator verstrekt; 2°. hij tijdens het faillissement van de rechtspersoon, of voor het faillissement indien dit is gevolgd, opzettelijk niet heeft voldaan aan of heeft bewerkstelligd dat werd voldaan aan de wettelijke verplichtingen tot het voeren van een administratie en het bewaren van de daartoe behorende boeken, bescheiden en andere gegevensdragers, ten gevolge waarvan de afhandeling wordt bemoeilijkt.
- Hij ten aanzien van wie de schuldsaneringsregeling natuurlijke personen van toepassing is verklaard wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste vier jaren of geldboete van de vijfde categorie, indien: 1°. hij desgevraagd opzettelijk niet terstond, overeenkomstig de op hem rustende wettelijke verplichtingen ter zake, een ingevolge de wettelijke verplichtingen gevoerde en bewaarde administratie en de daartoe behorende boeken, bescheiden en andere gegevensdragers in ongeschonden vorm, zo nodig met de hulpmiddelen om de inhoud binnen redelijke termijn leesbaar te maken, aan de bewindvoerder verstrekt; 2°. hij voor of tijdens de toepassing van de schuldsaneringsregeling opzettelijk niet heeft voldaan aan de wettelijke verplichtingen tot het voeren van een administratie en het bewaren van de daartoe behorende boeken, bescheiden en andere gegevensdragers, ten gevolge waarvan de schuldsanering wordt bemoeilijkt.
Artikel 344a Sr: Opzettelijke schending van de administratieplicht bij faillissement
Opzettelijke schending van de administratieplicht bij faillissement
Wettekst
Toelichting
Een curator kan zijn werk alleen doen als hij weet wat er is gebeurd met het vermogen. De administratie is daarvoor het belangrijkste instrument. Artikel 344a Sr straft daarom het opzettelijk achterhouden van die administratie en het opzettelijk niet voeren of niet bewaren ervan. Het artikel kent drie leden: voor de failliete natuurlijke persoon, voor de bestuurder of commissaris van een failliete rechtspersoon, en voor wie in de wettelijke schuldsaneringsregeling zit.
De eerste variant: niet afgeven
Wordt de administratie gevraagd, dan moet zij onmiddellijk en ongeschonden worden verstrekt aan de curator, of aan de bewindvoerder in de schuldsanering. Daar hoort ook bij dat de gegevens leesbaar te maken zijn: wie een digitale boekhouding voert, moet zo nodig de hulpmiddelen leveren waarmee de inhoud binnen een redelijke termijn kan worden ingezien. Een verwijzing naar een programma waarvan niemand de sleutel heeft, is dus geen behoorlijke verstrekking. Het niet afgeven moet opzettelijk gebeuren; wie aantoonbaar zijn best doet maar afhankelijk is van een derde partij, is in een andere positie.
De tweede variant: niet voeren of niet bewaren
Deze variant ziet op de periode daarvoor: er is in strijd met de wettelijke verplichtingen geen administratie gevoerd, of de boeken, bescheiden en gegevensdragers zijn niet bewaard. Daar komt een gevolgsbestanddeel bij: de afhandeling van het faillissement, of in het derde lid de schuldsanering, moet daardoor zijn bemoeilijkt. Ontbreekt dat gevolg, dan is het feit niet voltooid. Wat de administratieplicht precies inhoudt, volgt uit andere wetgeving, met name uit het ondernemings- en belastingrecht; het strafrecht sluit daarbij aan.
Bestuurders en commissarissen
Het tweede lid richt zich op de bestuurder en de commissaris van een failliete rechtspersoon. Daar geldt niet alleen dat zij zelf aan de verplichtingen moeten voldoen, maar ook dat zij moeten bewerkstelligen dat eraan wordt voldaan. Uitbesteden aan een boekhouder ontslaat een bestuurder dus niet van zijn verantwoordelijkheid: hij moet erop toezien dat het werkelijk gebeurt en dat de stukken beschikbaar blijven.
De straf
Voor alle drie de leden noemt de wet gevangenisstraf van ten hoogste vier jaren of een geldboete van de vijfde categorie. Op grond van artikel 349 Sr kan de rechter daarnaast de veroordeelde ontzetten uit het beroep waarin hij het feit beging.
Afbakening
Ontbreekt het opzet en is het tekort aan de administratie aan onachtzaamheid te wijten, dan geldt de lichtere schuldvariant van artikel 344b Sr. Is de administratie niet zoek maar vervalst, dan komt valsheid in geschrift volgens artikel 225 Sr in beeld, en bij onware jaarstukken artikel 336 Sr. Zijn er daadwerkelijk goederen weggehaald, dan gelden artikel 341 Sr en artikel 343 Sr. In de praktijk worden deze feiten vaak in samenhang ten laste gelegd, omdat een ontbrekende administratie meestal iets moet verhullen.
In de praktijk
Voor ondernemers is de belangrijkste les eenvoudig: bewaar de administratie en zorg dat u er ook na een bedrijfsbeëindiging bij kunt, ook als de boekhouding bij een extern kantoor of in een online systeem staat. Zeg abonnementen op zulke systemen niet op zolang er nog een faillissement loopt. Voor verdachten geldt dat de zaak vaak draait op de vraag of het niet verstrekken opzettelijk was; wie kan laten zien dat hij pogingen heeft gedaan de gegevens te achterhalen en dat ook heeft gemeld, staat er beduidend beter voor.