Artikel 2:334ss BW: Vermogen dat bij een grensoverschrijdende splitsing niet is toegedeeld

In een splitsingsvoorstel staat een beschrijving van wat naar welke vennootschap gaat. Het kan voorkomen dat een vermogensbestanddeel daarin niet voorkomt: een vergeten domeinnaam, een oude vordering, een licentie die niemand op het netvlies had. Dit artikel regelt wat er gebeurt als achteraf niet is vast te stellen wie na een grensoverschrijdende splitsing rechthebbende is op een vermogensbestanddeel.

Wanneer de vangnetregeling geldt

Het eerste lid noemt drie bronnen die eerst moeten worden geraadpleegd; de regeling geldt pas als geen van de drie uitsluitsel geeft. De beschrijving van het te verdelen vermogen in het splitsingsvoorstel geeft geen uitsluitsel. Ook de aanvullende beschrijving in het voorstel bij een grensoverschrijdende splitsing, die juist gaat over de behandeling van niet opgenomen vermogensbestanddelen, biedt geen antwoord. En uitleg van het voorstel als geheel levert evenmin duidelijkheid op. Pas dan grijpt de wet in.

• De beschrijving: bepalend is eerst wat de beschrijving van het vermogen zegt (artikel 2:334f lid 2 onder d BW).
• De regeling voor niet opgenomen bestanddelen: daarna wat het voorstel zegt over bestanddelen die niet in de beschrijving staan (artikel 2:334ll onder d BW).

- Uitleg van het voorstel: tot slot wat een uitleg van het voorstel oplevert; pas als ook dat niets geeft, gelden de leden 2 tot en met 4.

Gezamenlijk rechthebbende

Houdt de gesplitste vennootschap bij de splitsing op te bestaan, dan zijn de verkrijgende vennootschappen samen rechthebbende. Blijft zij bestaan, dan doet zij mee in die gezamenlijkheid. Ieder deelt in het bestanddeel naar evenredigheid van de waarde van het deel van het vermogen dat zij bij de splitsing heeft gekregen. Wie tachtig procent van het vermogen kreeg, heeft dus ook het grootste aandeel in het vergeten bestanddeel.

Schulden: hoofdelijk verbonden

Voor schulden die uit deze regeling voortvloeien, bepaalt de wet dat de verkrijgende vennootschappen hoofdelijk verbonden zijn. De schuldeiser kan het geheel bij één van hen opeisen en hoeft de evenredige aandelen niet zelf uit te rekenen. Blijft de gesplitste vennootschap na de splitsing bestaan, dan deelt zij wel mee in het vermogensbestanddeel, maar noemt de wet haar bij die hoofdelijke verbondenheid niet.

Een voorbeeld. Een vennootschap splitst zich in een Nederlandse en een Spaanse tak en houdt zelf op te bestaan. Twee jaar later blijkt dat een oude milieuclaim uit de tijd vóór de splitsing niet in de beschrijving voorkomt en dat het voorstel er niets over zegt. De claim is dan geen wees: de beide verkrijgende vennootschappen zijn er hoofdelijk voor aansprakelijk, en de schuldeiser hoeft niet uit te zoeken bij wie het dossier destijds in de kast lag.

In de praktijk

Voor het bestuur laat dit artikel zien welke gevolgen een onvolledige beschrijving heeft: gezamenlijke gerechtigdheid van vennootschappen die in verschillende landen zijn gevestigd. Bij een grensoverschrijdende splitsing vermeldt het voorstel op grond van artikel 2:334ll onder d BW bovendien zelf hoe met niet opgenomen bestanddelen wordt omgegaan; dat onderdeel is daarmee de eerste plek waar naar een antwoord wordt gezocht als de beschrijving tekortschiet. Voor schuldeisers betekent de regeling dat een vordering niet zonder schuldenaar komt te staan doordat zij bij het opstellen van het voorstel over het hoofd is gezien.