Artikel 2:11 Awb: Als een elektronisch bericht niet aankomt

Artikel 2:11 Awb gaat over het moment waarop de elektronische verzending mislukt. Het bestuursorgaan krijgt een foutmelding terug, het adres bestaat niet meer, de mailbox zit vol, de notificatie stuit af. De regel is eenvoudig: dan moet het bericht nogmaals of op een andere wijze worden verzonden.

Het bestuursorgaan mag het er dus niet bij laten zitten. Een verzending die aantoonbaar niet is aangekomen, telt niet als een geslaagde poging om de geadresseerde te bereiken.

Twee situaties, twee regels

• Het eerste lid gaat over het bericht zelf. Kan dat niet met succes worden bezorgd, dan volgt een nieuwe verzending — hetzelfde kanaal nog een keer, of een ander kanaal, in de praktijk vaak gewoon de post.
• Het tweede lid gaat over de kennisgeving van artikel 2:10 Awb, dus over de notificatie dat er een bericht klaarstaat. Kan die niet worden bezorgd, dan verzendt het bestuursorgaan haar nogmaals, of het spant zich in om de geadresseerde langs een andere weg te laten weten dat de kennisgeving niet aankwam en welke maatregelen hij kan nemen om kennisgevingen wél te ontvangen — bijvoorbeeld het bijwerken van zijn e-mailadres.

De inspanningsverplichting in het tweede lid is geen resultaatsverplichting. Het bestuursorgaan moet een redelijke poging doen; het hoeft niet net zo lang door te zoeken tot de betrokkene is gevonden.

Het derde lid: welk tijdstip telt?

Het derde lid bevat de bepaling met de meeste praktische gevolgen. Als het bericht een tweede keer wordt verzonden, geldt het tijdstip van díé tweede verzending als het tijdstip waarop het bericht is verzonden.

Daarmee schuift alles wat aan het verzendtijdstip hangt mee op. Gaat het om een besluit, dan schuift de bekendmaking op, en daarmee de bezwaartermijn die op grond van artikel 6:8 Awb begint op de dag na de bekendmaking. Het bestuursorgaan kan zich dus niet beroepen op de eerste, mislukte verzending.

Voor de geadresseerde is dat een aanzienlijke bescherming: hij verliest geen dagen van zijn termijn doordat de techniek aan de kant van het bestuur haperde.

Wat "niet met succes kunnen bezorgen" is

Het artikel spreekt over berichten die het bestuursorgaan niet met succes kán bezorgen. Dat veronderstelt dat het bestuursorgaan het weet: er komt een foutmelding terug, de aflevering wordt geweigerd, het systeem meldt dat het adres onbekend is.

Blijft zo'n signaal uit, dan mag het bestuursorgaan van een geslaagde bezorging uitgaan. Dat het bericht daarna ongelezen in een map is beland, is een andere kwestie — die loopt via de kennisgevingsregeling van artikel 2:10 Awb en de verschoonbaarheid van artikel 2:22 Awb.

Wel geldt hier artikel 2:25 Awb: gebruikt het bestuursorgaan een systeem waarin de geadresseerde zijn berichten ophaalt, dan draagt het bestuursorgaan de bewijslast van de verzending. Het loont dus om foutmeldingen en herhaalde verzendingen vast te leggen in het zaaksysteem.