Artikel 73 Faillissementswet (73 FW)

Een curator zit niet onwrikbaar op zijn plaats. De rechtbank die hem benoemde kan hem het hele faillissement lang ook weer ontslaan en door een ander vervangen, of hem versterking geven in de vorm van een of meer medecuratoren. Dit artikel regelt wie dat kan vragen, welke waarborg de curator daarbij heeft, en wat er met het dossier gebeurt als hij vertrekt.

Wie het kan vragen

Het eerste lid noemt twee routes naar de rechtbank: een voordracht van de rechter-commissaris, of een met redenen omkleed verzoek van een van de partijen die de wet daarvoor aanwijst. De woorden 'te allen tijde' maken duidelijk dat er geen vast moment of termijn is: de vraag kan in elke fase van het faillissement worden gesteld. De curator zelf wordt in dit lid niet genoemd.

• De rechter-commissaris — hij houdt van dichtbij toezicht en kan de rechtbank een voordracht doen.
• Een of meer schuldeisers — met een verzoek waarin de redenen staan uitgeschreven, zodat de rechtbank en de curator weten waarop het verzoek steunt.
• De schuldeiserscommissie — als die in dit faillissement is ingesteld.

- De gefailleerde — ook de failliet verklaarde ondernemer of vennootschap mag dit verzoek indienen.

De waarborg voor de curator

De rechtbank beslist pas nadat zij de curator heeft gehoord of hem op de juiste manier heeft opgeroepen. Hij krijgt dus de gelegenheid zijn kant van het verhaal te vertellen. Verschijnt hij niet terwijl hij netjes is opgeroepen, dan kan de rechtbank toch beslissen.

Vervangen of juist versterken

Ontslag is niet de enige uitkomst. De rechtbank kan er ook voor kiezen een of meer medecuratoren naast de zittende curator te zetten. Werken er meer curatoren samen, dan bepaalt artikel 70 Fw hoe zij tot een geldig besluit komen.

De overdracht bij vertrek

Het tweede lid regelt de afwikkeling. De ontslagen curator legt rekening en verantwoording af aan de curator die zijn plaats inneemt, en dus niet aan de schuldeisers rechtstreeks. Zo weet de opvolger wat er is binnengekomen, wat er is betaald en welke afspraken al zijn gemaakt, en blijft er een sluitend spoor van het beheer.

Een voorbeeld. In een faillissement met een lopende procedure vindt de rechter-commissaris dat het werk vastloopt bij één kantoor. Hij draagt aan de rechtbank een tweede curator voor. De eerste curator blijft aan; samen nemen zij voortaan de beslissingen.

In de praktijk

Dit artikel gaat over de persoon van de curator: of hij aanblijft, wordt vervangen of hulp krijgt. Wie het oneens is met een bepaalde handeling of beslissing van de curator, heeft daarvoor een andere weg: het verzoek aan de rechter-commissaris op grond van artikel 69 Fw, die de curator een bevel kan geven of hem een handeling kan verbieden. Welke route past, hangt dus af van de vraag of het bezwaar zich richt tegen een concrete stap of tegen het beheer als geheel.