Artikel 262 Faillissementswet (262 FW)

Sommige vorderingen zijn niet in één bedrag te vangen. De opeisbaarheid staat niet vast, of de aanspraak bestaat uit een reeks uitkeringen die over de jaren wordt betaald. Dit artikel bepaalt hoe zulke vorderingen op de lijst worden gezet, zodat zij bij de stemming over het akkoord met een vast bedrag meetellen.

Waarderen naar het beginmoment

De hoofdregel is dezelfde als bij andere bijzondere vorderingen: op de lijst komt de waarde die de vordering had bij de aanvang van de surseance. Dat geldt zowel voor de vordering waarvan het tijdstip van opeisbaarheid onzeker is, als voor de vordering die recht geeft op periodieke uitkeringen. Er wordt dus één bedrag bepaald in plaats van een reeks toekomstige betalingen.

De grens van één jaar

Voor vorderingen met een vaste vervaldatum werkt het tweede lid met een grens van een jaar. Vervalt de vordering binnen één jaar na de aanvang van de surseance, dan wordt zij behandeld alsof zij op dat beginmoment al opeisbaar was: het volle bedrag telt mee. Vervalt zij later, dan komt zij op de lijst voor de waarde die zij heeft na verloop van dat jaar. Voor de verdere toekomst wordt dus wél verdisconteerd, voor het eerste jaar niet.

Waarop bij de berekening wordt gelet

Het derde lid bepaalt dat bij de berekening uitsluitend wordt gelet op het tijdstip en de wijze van aflossing, op het kansgenot waar dat bestaat, en, als de vordering rentedragend is, op de bedongen rentevoet.

Een voorbeeld. Een oud-directeur heeft recht op een periodieke uitkering die nog jaren doorloopt. Dat recht wordt niet als een reeks losse termijnen op de lijst gezet, maar als één bedrag: de waarde van de hele aanspraak op het moment waarop de surseance begon. Met dat bedrag telt hij mee bij de stemming over het akkoord.

In de praktijk

Voor de schuldeiser met een toekomstige of gespreide aanspraak maakt een berekening die bij de indiening wordt meegestuurd, met de uitgangspunten die de wet noemt, de waardering voor de bewindvoerders navolgbaar.

Voor de ondernemer maakt dit artikel duidelijk dat langlopende verplichtingen niet buiten het akkoord vallen omdat zij nog niet opeisbaar zijn. Zij tellen mee, zij het naar hun waarde en niet naar hun nominale som.

Voor de bewindvoerders is dit artikel het rekenkader waarmee zij zulke vorderingen op de lijst plaatsen, aan de hand van de gegevens die het derde lid noemt.