Artikel 209 Faillissementswet (209 FW)

Wie in het faillissement erkende schuldeiser was, kan zich tegen de rehabilitatie van zijn oude debiteur verzetten. Artikel 209 Fw geeft hem daarvoor twee maanden na de openbare aankondiging, en schrijft voor hoe dat moet: met een bezwaarschrift ter griffie waarin hij zijn redenen noemt. Het tweede lid maakt duidelijk dat er maar één grond is die telt: dat de verzoeker niet behoorlijk heeft voldaan aan de eis dat alle erkende schuldeisers tevreden zijn gesteld.

Wie verzet kan doen

Alleen een erkende schuldeiser. Dat is degene wiens vordering in het faillissement is ingediend en op de verificatievergadering is erkend. Wie destijds niets heeft ingediend, staat hier buitenspel, ook als hij meent nog geld te krijgen. De kring van personen die iets te zeggen heeft over de rehabilitatie is dus dezelfde kring die volgens artikel 207 Fw tot genoegen van ieder van hen voldaan moet zijn.

De termijn en de vorm

De termijn is twee maanden en begint te lopen bij de aankondiging in de Staatscourant. Het bezwaarschrift moet met redenen omkleed zijn: de schuldeiser legt uit waarom het bewijs van de verzoeker niet deugt of waarom hij zelf niet is voldaan. Hij levert het in ter griffie van de rechtbank en de griffier geeft hem daarvoor een bewijs van ontvangst. Dat ontvangstbewijs is zijn zekerheid dat het stuk op tijd binnen is. Bij het bezwaarschrift kunnen stukken worden gevoegd die het bezwaar onderbouwen, zoals eigen administratie of correspondentie over de betaling.

Waarover het verzet niet kan gaan

Het tweede lid noemt één verzetsgrond. Het verzet kan alleen erop steunen dat niet behoorlijk aan artikel 207 Fw is voldaan. Bezwaren van andere aard blijven buiten beschouwing: dat de schuldeiser het faillissement destijds oneerlijk vond lopen, dat hij vindt dat de schuldenaar geen eerherstel verdient, of dat er ooit ruzie is geweest, levert geen grond op. De rehabilitatie hangt aan één feitelijke vraag: zijn de erkende schuldeisers werkelijk tot hun genoegen voldaan?

Een voorbeeld. Een leverancier ziet de aankondiging van het verzoek en constateert dat hij nooit de laatste termijn heeft ontvangen die zijn oude debiteur hem had toegezegd. Hij dient binnen twee maanden een bezwaarschrift in waarin hij dat onderbouwt met zijn boekhouding en de correspondentie. Daarmee komt precies de vraag op tafel die de wet toelaat: klopt het bewijs bij het verzoek wel?

In de praktijk

• Schuldeiser: het bewijs van ontvangst dat de griffier afgeeft, toont aan wanneer het bezwaarschrift is ingeleverd. Een bezwaarschrift dat na de termijn van twee maanden binnenkomt, voldoet niet aan het eerste lid.
• Verzoeker: het verzet kan zich alleen richten op de vraag of behoorlijk aan artikel 207 Fw is voldaan; het bewijs bij het verzoek dat de erkende schuldeisers zijn voldaan, is dus het punt waarop een verzet zich toespitst.

Verzet is geen procedure op zichzelf die het verzoek automatisch blokkeert. Het brengt het standpunt van de schuldeiser onder de aandacht van de rechtbank, die daarna over het hele verzoek beslist zoals artikel 210 Fw voorschrijft.