Artikel 213aa Faillissementswet (213aa FW)

Wordt in een andere lidstaat een liquidatieprocedure over een verzekeraar geopend, dan moet degene die daar de afwikkeling leidt ook hier iets kunnen doen. Artikel 213aa Fw regelt dat. De curator uit die lidstaat heeft in Nederland de bevoegdheden die hij in de lidstaat van herkomst heeft, met twee uitzonderingen.

De curator hoeft dus geen nieuwe erkenningsprocedure te doorlopen om hier op te kunnen treden. Dat sluit aan bij artikel 213n Fw, waarin staat dat de beslissing tot opening van de procedure hier van rechtswege wordt erkend.

De twee uitzonderingen

Hij mag geen dwangmaatregel aanwenden en hij kan geen uitspraak doen in een geding of een geschil. Dat zijn taken die aan de overheid en de rechter zijn voorbehouden. Wie beslag wil leggen of een geschil wil laten beslechten, moet dus de gewone Nederlandse weg volgen.

Twee rechtsstelsels naast elkaar

Het eerste lid werkt met twee lagen. De vraag welke bevoegdheden de curator heeft, beantwoordt het recht van de lidstaat van herkomst. De vraag hoe hij die bevoegdheden in Nederland uitoefent, beantwoordt het Nederlandse recht. Een bevoegdheid die hij thuis heeft, neemt hij dus mee, maar de vormen, procedures en formaliteiten waarmee hij haar hier gebruikt, zijn de Nederlandse.

Voor de wederpartij in Nederland betekent dat: wat de buitenlandse curator mag, hangt af van het recht van zijn eigen land, en dat recht kan van het Nederlandse verschillen. De Nederlandse regels bepalen daarentegen langs welke weg een handeling hier moet worden verricht om geldig te zijn.

Vertegenwoordigers en hulppersonen

Zijn er naar het recht van de lidstaat van herkomst personen aangewezen om de curator te vertegenwoordigen of anderszins bij te staan, dan kunnen zij hun daar toegekende bevoegdheden ook op Nederlands grondgebied uitoefenen. De afwikkeling hoeft dus niet op één persoon te leunen.

Een voorbeeld. Een Nederlandse tussenpersoon heeft nog premies onder zich die hij voor de buitenlandse verzekeraar heeft geïnd. De curator uit de lidstaat van herkomst wil dat geld laten afdragen en de bijbehorende administratie inzien. Geeft het recht van zijn eigen land hem die bevoegdheid, dan heeft hij haar in Nederland ook. Betaalt de tussenpersoon niet vrijwillig, dan moet de curator zich voor het afdwingen tot de Nederlandse rechter en de Nederlandse executiemiddelen wenden.

In de praktijk

• Voor Nederlandse wederpartijen: je kunt vragen om bewijs van de aanwijzing van de curator; artikel 213bb Fw regelt hoe dat bewijs eruitziet.
• Voor schuldeisers: de buitenlandse curator is je aanspreekpunt, ook als de procedure in een ander land loopt.
• Voor de curator zelf: voor dwangmiddelen en voor beslechting van geschillen is de gang naar de Nederlandse instanties nodig.