← Terug 266 · Erkenningen en betwistingen tijdens de akkoordvergadering Verder 268 · De vereiste meerderheid voor het surseance-akkoord →

Artikel 267 Faillissementswet (267 FW)

Toelating van betwiste vorderingen tot de stemming

Wettekst

De rechter-commissaris bepaalt of en tot welk bedrag de schuldeisers, wier vorderingen betwist zijn, tot de stemming zullen worden toegelaten.

Toelichting

Op de vergadering over een akkoord moet worden gestemd, ook als over sommige vorderingen nog onenigheid bestaat. Een rechterlijk oordeel over die vorderingen is er op dat moment meestal nog niet. Dit artikel geeft de rechter-commissaris de taak om voor de stemming te beslissen of een schuldeiser met een betwiste vordering mag meestemmen, en zo ja voor welk bedrag.

Wanneer een vordering betwist is

Schuldeisers dienen hun vordering in bij de bewindvoerders, die de vorderingen op een lijst plaatsen en aangeven welke zij erkennen en welke zij betwisten. Ook de schuldenaar en andere schuldeisers kunnen op de vergadering bezwaar maken tegen een vordering. Een erkende vordering telt zonder meer mee; voor een betwiste vordering is een beslissing van de rechter-commissaris nodig.

De beslissing van de rechter-commissaris

Het artikel laat de rechter-commissaris twee vragen beantwoorden: mag de schuldeiser meestemmen, en tot welk bedrag. Hij kan een schuldeiser dus ook voor een deel van zijn vordering toelaten. Een toegelaten schuldeiser telt bij de stemming mee als 'toegelaten schuldeiser' in de zin van artikel 268 Fw: bij de meerderheid naar aantal, en bij de meerderheid naar bedrag voor het bedrag waarvoor hij is toegelaten. Wie niet wordt toegelaten, telt bij geen van beide mee.

Bij wie de beslissing ligt

De wet legt de beslissing uitdrukkelijk bij de rechter-commissaris. De bewindvoerders bepalen of zij een vordering erkennen of betwisten, en de schuldenaar en andere schuldeisers kunnen bezwaar maken, maar geen van hen beslist of de betrokken schuldeiser meestemt. Ook de vergadering zelf doet dat niet. Het artikel noemt geen criteria waaraan de rechter-commissaris zijn beslissing moet toetsen; het geeft hem de bevoegdheid zowel over de toelating als over het bedrag te beslissen.

Een voorbeeld. Een adviseur dient honderdduizend euro in. De bewindvoerders erkennen veertigduizend euro, omdat alleen daarvoor opdrachtbevestigingen bestaan, en betwisten de rest. De rechter-commissaris laat de adviseur tot de stemming toe voor veertigduizend euro. Stemt hij tegen, dan telt zijn stem bij de meerderheid naar aantal volledig mee en bij de meerderheid naar bedrag alleen voor dat bedrag.

In de praktijk

Voor de schuldeiser betekent dit dat contracten, facturen en correspondentie bij de indiening het bestaan en de omvang van zijn vordering zichtbaar maken. Zo staat het bedrag waarvoor hij om toelating vraagt al op papier voordat de vergadering begint.

Voor de ondernemer bepaalt de toelating mede of zijn voorstel de vereiste meerderheid haalt. Omdat artikel 268 Fw zowel naar aantal als naar bedrag telt, werkt de toelating van een grote betwiste vordering vooral door in de meerderheid naar bedrag.

Voor de bewindvoerders is het van belang dat zij hun betwisting op de vergadering kunnen toelichten. De beslissing van de rechter-commissaris werkt meteen door in de stemming die daarna volgt.

Redactionele toelichting . Geen juridisch advies.

Relevante jurisprudentie

Deze uitspraken bepalen hoe dit artikel wordt toegepast.

  1. Wanneer mag het rechtsmiddelenverbod worden doorbroken?

    Hoge Raad · 2017-12-08 · ECLI:NL:HR:2017:3110

    Een schuldenaar in surseance kwam op tegen beslissingen van de rechter-commissaris rond de stemming over zijn akkoord. De Hoge Raad stelt vast dat het verbod van artikel 282 alleen geldt voor beslissingen waartoe de rechter door een bepaling van de surseancetitel uitdrukkelijk wordt geroepen. Volgens vaste rechtspraak kan een wettelijk rechtsmiddelenverbod worden doorbroken als de rechter buiten het toepassingsgebied van de regeling is getreden, die regeling ten onrechte buiten toepassing heeft gelaten, of een zo fundamenteel rechtsbeginsel heeft veronachtzaamd dat van een eerlijke en onpartijdige behandeling niet kan worden gesproken; voor artikel 282 geldt dat niet anders. Omdat de surseancetitel voor hoger beroep en cassatie steeds een termijn van acht dagen kent, geldt ook voor een rechtsmiddel waarmee doorbreking wordt beoogd een termijn van acht dagen na de uitspraak.

Uitspraken via rechtspraak.nl. De samenvattingen zijn van de redactie.

← Terug 266 · Erkenningen en betwistingen tijdens de akkoordvergadering Verder 268 · De vereiste meerderheid voor het surseance-akkoord →